2008 - 2012: 4 χρονια Freeweird

Το Freeweird (www.freeweird.com) ξεκίνησε τη λειτουργία του κάπου στα µέσα Φλεβάρη του 2008 στην πλατφόρµα του Blogger (τότε Blogspot), λίγο ως πείραµα και λίγο από προσωπικό ψώνιο. Μέχρι τον Αύγουστο του 2010 το blog περιλάµβανε αποκλειστικά παρουσιάσεις δωρεάν προγραµµάτων και υπηρεσιών.

Έχοντας, όµως, δεχτεί θετική ανταπόκριση, πραγµατοποίησε τότε το µ εγάλο βήµα της µεταφοράς σε self-hosted WordPress και η θεµατολογία του επεκτάθηκε ώστε να περιλαµβάνει ειδήσεις και άρθρα που αφορούν ο,τιδήποτε µπορεί κανείς να βρει δωρεάν στο διαδίκτυο. Το e-book αυτό δηµιουργήθηκε ως ένα είδος «επετειακής έκδοσης», µε αφορµή την συµπλήρωση των 4 χρόνων λειτουργίας του blog.

Τέσσερα χρόνια στον κόσμο του internet είναι πολύς καιρός. Αν το δεις αναλογικά, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ισοδυναμούν με κάμποσες δεκαετίες «πραγματικής» ζωής. Μέσα σε αυτά τα χρόνια πολλά άλλαξαν: οι επιτραπέζιοι υπολογιστές έχασαν έδαφος σε σχέση με τα laptops, τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα κατέκλυσαν την αγορά, και τα tablets και οι ηλεκτρονικοί αναγνώστες έπαψαν να θεωρούνται περιττές πολυτέλειες και τείνουν να εξελιχθούν σε κανόνα.

Το Freeweird, από την πλευρά του, ξεκίνησε από την αρχή ως πείραμα. Και όσο κι αν άλλαξε, σε ό,τι κι αν μετεξελίχθηκε, δεν παύει ακόμα και σήμερα να αποτελεί - ανάμεσα στα άλλα - πεδίο δοκιμών και πειραματισμών. Στα πλαίσια τέτοιου είδους πειραμάτων εντάσσεται και η ηλεκτρονική αυτή έκδοση, το πρώτο (και ελπίζω όχι τελευταίο) τεύχος του “Freeweird e-zine”.

Γιατί, όμως, «η σκοτεινή πλευρά του internet», κι όχι κάτι πιο ευχάριστο; Για τέσσερις, κυρίως λόγους. Ο πρώτος, γιατί ένα τεύχος σαν κι αυτό πρέπει να έχει μια κάποια συνοχή - έναν συνδετικό κρίκο που θα ενώνει θεματικά τα άρθρα του.

Ο δεύτερος, γιατί οι περισσότεροι συστηματικοί αναγνώστες του Freeweird αγαπούν την τεχνολογία, κι όταν αγαπάς κάτι, συχνά το εξιδανικεύεις κλείνοντας τα μάτια στα ελαττώματά του. Καλό, όμως, είναι πού και πού να τα θυμόμαστε κι αυτά.

Ο τρίτος λόγος αφορά το ότι οι ιστορίες που επιλέχθηκαν ταιριάζουν περισσότερο στο αφηγηματικό ύφος ενός περιοδικού, αφού διαθέτουν μεγαλύτερη διαχρονικότητα από τις τυπικές καταχωρήσεις του blog. Επίσης, καθώς κάποιες από αυτές γράφτηκαν σε εποχές που το κοινό του Freeweird ήταν πολύ μικρό, πέρασαν τότε απαρατήρητες. Τώρα, λοιπόν, είναι ίσως μια ευκαιρία 2-3 από αυτές να αναδειχτούν ξανά.

Ο τέταρτος και τελευταίος λόγος έχει να κάνει με το ότι, ελλείψει «πραγματικού» design, ένα εξώφυλλο με το πρίσμα του Dark Side of the Moon να αντικαθίσταται από τον κέρσορα του ποντικιού, ήταν το καλύτερο που μπορούσα να σκεφτώ. Συνεπώς, το υπόλοιπο περιεχόμενο (αλλά και ο ίδιος ο τίτλος) υποχρεώθηκε να προσαρμοστεί σε αυτό. :P

Γιώργος Σαρηγιαννίδης

Facebook: Πώς σε παρακολουθεί ακόμα κι όταν δεν το χρησιμοποιείς

Το Νοέµβρη  του  2011  το  Facebook παραδέχτηκε  για πρώτη  φορά επίσηµα αυτό που  ήδη  συζητιόταν  καιρό πριν .  Ό,τι,  δηλαδή, παρακολουθεί σε ολόκληρο το  διαδίκτυο τις κινήσεις  των  χρηστών  που  το  επισκέπτονται. Σε συνέντευξη, µάλιστα ,  που  παραχώρησαν 4 στελέχη του  Facebook  σε συντάκτη της USA Today, εξήγησαν τους  τρόπους  µε τους οποίους  το  κοινωνικό δίκτυο  ακολουθεί τα  ίχνη των  χρηστών  του  κατά την  πλοήγησή τους  στο διαδίκτυο,  είτε  αυτοί είναι  συνδεδεµένοι  στην υπηρεσία είτε  όχι.

Από την συνέντευξη των τεσσάρων προέκυψαν τα παρακάτω:

- Το Facebook δεν παρακολουθεί όλους τους χρήστες με τον ίδιο τρόπο, αφού χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους για τα μέλη που έχουν ήδη συνδεθεί και χρησιμοποιούν τον λογαριασμό τους, διαφορετικές για τα μέλη που δεν έχουν συνδεθεί στην υπηρεσία και διαφορετικές για τα μη μέλη.

- Την πρώτη φορά που επισκεφθήκατε το facebook.com, η εταιρεία έστειλε στον browser σας cookies. Εάν κάνατε εγγραφή στην υπηρεσία, έστειλε δύο τύπους cookies. Εάν δεν δημιουργήσατε λογαριασμό, έστειλε μόνο τον ένα.

- Τα cookies καταγράφουν κάθε επίσκεψη που κάνετε σε ιστοχώρους που χρησιμοποιούν το Facebook Like ή κάποιο άλλο από τα plugins της υπηρεσίας. Τα plugins δουλεύουν παράλληλα με τα cookies για να καταγράψουν την ώρα, την ημερομηνία και τον ιστοχώρο στον οποίο έγινε η επίσκεψη. Επίσης, καταγράφονται και κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά που αναγνωρίζουν τον υπολογιστή που χρησιμοποιείτε.

- Το Facebook διατηρεί αρχεία που καταγράφουν τις τελευταίες 90 ημέρες της δραστηριότητάς σας, διαγράφοντας τις παλαιότερες καταχωρήσεις.

- Όσο είσαστε συνδεδεμένοι στον λογαριασμό σας στο Facebook, καταγράφονται το όνομά σας, η διεύθυνση του e-mail σας, οι φίλοι σας και όλα τα υπόλοιπα δεδομένα που περιλαμβάνονται στο προφίλ σας.

Από εκεί και πέρα, τα δεδομένα από τις αναζητήσεις των χρηστών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να εξαχθούν συμπεράσματα για τις πολιτικές τους απόψεις, θρησκευτικές πεποιθήσεις, σεξουαλικές προτιμήσεις ή τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζουν. Ο συντάκτης του USA Today εκφράζει ανησυχίες για το γεγονός πως όλα αυτά τα προσωπικά δεδομένα θα μπορούσαν εύκολα να βάλουν το Facebook στον πειρασμό να τα πουλήσει, αφού οι ενδιαφερόμενοι δεν θα ήταν και λίγοι.

Από την πλευρά του, το Facebook δήλωσε πως χρησιμοποιεί τα δεδομένα που συλλέγει από τα cookies για να βελτιώσει την ασφάλεια της υπηρεσίας και τα plugins του και πως δεν σχεδιάζει να τα αξιοποιήσει στο μέλλον με διαφορετικό τρόπο. Το κατά πόσο αυτό είναι καθησυχαστικό, όμως, αμφισβητείται, με δεδομένο ότι νωρίτερα είχε υποβάλλει αίτηση κατοχύρωσης πατέντας για μια τεχνολογία στην οποία περιλαμβάνεται μέθοδος που συνδέει διαφημίσεις με τα δεδομένα που αντλούνται από την παρακολούθηση της συμπεριφοράς των χρηστών.

Το θέμα πάντως δεν έχει να κάνει μόνο με το Facebook, αφού και άλλες εταιρείες όπως η Google και η Microsoft χρησιμοποιούν αντίστοιχες τακτικές παρακολούθησης των χρηστών, εγείροντας μια γενικότερη συζήτηση για το κατά πόσο οι χρήστες θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εξαιρούν τους εαυτούς τους από αυτού του είδους τις μεθόδους. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί επαγγελματίες του διαδικτύου, από την πλευρά τους, θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα ήταν επιζήμιο για το ηλεκτρονικό εμπόριο.

Η άνθιση των τεχνολογιών παρακολούθησης την τελευταία 10ετία

Έχοντας πάρει την µεγάλη ώθηση µετά τα τροµοκρατικά χτυπήµατα της 11ης Σεπτεµβρίου 2001, οι τεχνολογίες παρακολούθησης γνώρισαν τεράστια άνθιση µέσα στην τελευταία δεκαετία, αποτελώντας βασικό όπλο στον πόλεµο κατά της τροµοκρατίας – και όχι µόνο . Οι εταιρείες που αναλαµβάνουν την παροχή τέτοιου είδους εργαλείων είναι πολλές, τα χρηµατικά ποσά που διακινούνται για αυτό τον σκοπό, µεγάλα, και οι τρόποι µε τους οποίους πραγµατοποιείται η παρακολούθηση δεν απέχει και πολύ από αυτά που βλέπουµε καµιά φορά στις ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές.

Όπως εξηγεί η Wall Street Journal, στη διάθεση της οποίας βρέθηκαν πάνω από 200 έγγραφα με προωθητικό υλικό, που αποκτήθηκε από συμμετέχοντες σε σχετικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε με μυστικοπάθεια κάπου κοντά στην Ουάσινγκτον τον περασμένο μήνα, υπάρχουν πέντε γενικές κατηγορίες στις τεχνικές παρακολούθησης:

Hacking

Πολλές από τις εταιρείες προσφέρουν εργαλεία και χρησιμοποιούν τεχνικές που σχετίζονται με το λεγόμενο “black-hat hacking” και την ανάπτυξη κακόβουλου λογισμικού (malware) – μέθοδοι, δηλαδή, και προγράμματα που συχνά χρησιμοποιούνται για να κλαπούν δεδομένα όπως, για παράδειγμα, πληροφορίες που αφορούν οικονομικά στοιχεία. Μια εταιρεία, μάλιστα, με το όνομα HackingTeam τονίζει ότι τα εργαλεία της μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη στόχευση μεγάλου αριθμού ανθρώπων – «εκατοντάδες χιλιάδες», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

Η εταιρεία Vupen, αντίθετα, έχει ολόκληρη ομάδα που αναζητά ευπάθειες σε κάποια από τα δημοφιλέστερα προγράμματα και λειτουργικά συστήματα εταιρειών όπως η Microsoft, η Apple, η Adobe κ.α., είτε αυτά τρέχουν σε servers είτε σε προσωπικούς υπολογιστές. Η εταιρεία αναφέρει πως υπάρχουν περιορισμοί στο πού θα πουλήσει τα προϊόντα της και ότι αυτά χρησιμοποιούνται μόνο για περιπτώσεις που εμπλέκουν θέματα εθνικής ασφάλειας.

Άλλη μέθοδος περιλαμβάνει την «πλαστογράφηση» ιστοχώρων ή αναβαθμίσεων σε δημοφιλή προγράμματα, ξεγελώντας τον χρήστη ώστε να κατεβάσει το λογισμικό παρακολούθησης. Αφού γίνει αυτό, μπορεί πολύ εύκολα να καταγραφούν οι κινήσεις του – τα e-mail του, οι σελίδες που επισκέπτεται ή ακόμη και η διακίνηση ευαίσθητων αρχείων.

Σε ερώτηση της Wall Street Journal, εκπρόσωπος της Apple δήλωσε πως η εταιρεία προσπαθεί πάντοτε να εντοπίζει και να διορθώνει κάθε κενό ασφαλείας στα συστήματά της, ενώ Microsoft και Google αρνήθηκαν να κάνουν κάποιο σχόλιο.

Intercept

Αφορά το φιλτράρισμα της κίνησης στο internet και τον έλεγχο του περιεχομένου που διακινείται προκειμένου να αποφασιστεί το κατά πόσο θα αντιγραφεί προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για την επιβολή του νόμου. Οι συσκευές, μάλιστα, που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μικρές που σε κάποιες περιπτώσεις μπορούν να χωρέσουν ακόμη και σε μια απλή τσάντα πλάτης.

Μεγάλη σημασία σε αυτή την κατηγορία εφαρμογών έχει επίσης η παρακολούθηση της τοποθεσίας μέσω κινητών τηλεφώνων. Τέτοιου είδους συστήματα συχνά βασίζονται στον «τριγωνισμό» (triangulation), για τον προσδιορισμό της ακριβούς τοποθεσίας ενός τηλεφώνου.

Ένας ακόμη δημοφιλής τρόπος παρεμβολής ονομάζεται “Man in the Middle” (ενδιάμεσος) και αποτελεί ένα είδος επίθεσης κατά τον οποίο ο ενδιαφερόμενος παρεμβάλλεται ανάμεσα σε δύο υπολογιστές που επικοινωνούν μεταξύ τους. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να παρακολουθεί ή ακόμη και να επηρεάζει την επικοινωνία, πιθανότατα εισάγοντας κακόβουλο λογισμικό ή ξεγελώντας τις δυο πλευρές κάνοντάς τες να πιστέψουν ότι επικοινωνούν μέσω ασφαλούς καναλιού.

Ανάλυση δεδομένων

Οι εταιρείες που ειδικεύονται στην ανάλυση δεδομένων δίνουν συχνά έμφαση στο γεγονός ότι μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες από μια μεγάλη ποικιλία πηγών και να τις συνδυάσουν ώστε να συνθέσουν μια πλήρη εικόνα των υπόπτων ή να βρουν μοτίβα συμπεριφοράς που με την πρώτη ματιά δεν είναι άμεσα προφανή.

Επίσης, μεγάλη σημασία έχει ο τομέας της γλωσσολογικής ανάλυσης, όπου η μεγάλη πρόκληση αφορά την αυτόματη επεξεργασία μεγάλου όγκου δεδομένων ώστε να αναγνωριστεί το νόημα παρόμοιων λέξεων (από διάφορες γλώσσες) πάντα σε σχέση με το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιούνται κάθε φορά.

Η ανάλυση κοινωνικών δικτύων, από την άλλη, επιχειρεί να αναγνωρίσει νέους υπόπτους και σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε σύνθετες ομάδες. Αυτού του είδους η ανάλυση δεν εμπλέκει απαραίτητα το Facebook, το Twitter ή τις υπόλοιπες υπηρεσίες που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ως «κοινωνικά δίκτυα». Στην προκειμένη περίπτωση, το κοινωνικό δίκτυο μπορεί να προσδιοριστεί αναλύοντας πληροφορίες όπως e-mail ή άλλες επικοινωνίες.

Τέλος, ακόμη ένα σημείο-κλειδί στον τομέα της ανάλυσης δεδομένων αποτελεί η αποκρυπτογράφηση της ομιλίας σε διάφορες γλώσσες, ώστε να προσδιοριστούν οι συγκεκριμένες λέξεις που αναφέρονται, το γενικό θέμα που συζητείται ή, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμη και ποιός είναι αυτός που μιλάει.

Web Scraping

Εδώ μιλάμε για το σκανάρισμα μεγάλου όγκου πληροφοριών από το διαδίκτυο, αποθήκευσής τους και ταξινόμησης ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν από τους αναλυτές. Ένας από τους πιο σημαντικούς τύπους δεδομένων είναι αυτός που προέρχεται από τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης, υπάρχουν εταιρείες που αναλαμβάνουν να εντοπίσουν περιεχόμενο από τον «Αόρατο Ιστό» (“Invisible Web” ή “Deep Web”) – υλικό, δηλαδή, που δεν καταλογογραφείται από τις μηχανές αναζήτησης και μπορεί να περιλαμβάνει ιστοσελίδες αλλά και έγγραφα.

Ανωνυμία

Η συγκεκριμένη κατηγορία υπηρεσιών αφορά προϊόντα που εξασφαλίζουν στους χρήστες τους την ανωνυμία – το ότι, δηλαδή, θα μπορούν να πλοηγηθούν σε ιστοχώρους ή θα δημιουργήσουν online προφίλ χωρίς να αποκαλύψουν την πραγματική τους τοποθεσία. Αυτό συχνά πραγματοποιείται με την μεταμφίεση της διεύθυνσης IP του χρήστη.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Wall Street Journal, υπάρχουν αυστηρότατοι κανόνες ως προς το ποιοι έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο χώρο, αφού οι πελάτες είναι σχεδόν αποκλειστικά κυβερνήσεις χωρών.

Η αναπόφευκτη μυστικοπάθεια, ωστόσο, που επικρατεί είναι βέβαιο πως δεν θα μας δώσει ποτέ μια πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης. Πρόκειται πάντως για μια αγορά που από το «σχεδόν μηδέν» του 2001 έχει πλέον εκτιναχθεί στα 5 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.

Πώς δυο επιτήδειοι δηµιούργησαν µια από τις πιο επιτυχηµένες «υπόγειες» startups της 10ετίας

Πριν δηµιουργήσουν µια υπόγεια αυτοκρατορία διεθνούς βεληκενούς, πριν τρυπώσουν σε εκατοµµύρια υπολογιστές ανά τον κόσµο, πριν η σκοτεινή τους επιχείρηση ξεκινήσει να φέρνει ετήσια κέρδη εκατοντάδων εκατοµµυρίων και πριν καταλήξουν φυγάδες καταζητούµενοι από την Ίντερπολ, ο 41 ετών σήµερα Sam Jain και ο 33χρονος Daniel Sundin δεν ήταν καν τα geeks της διπλανής πόρτας. Κανείς από τους δυο τους δεν ήταν ο µάγος των υπολογιστών ούτε και έκλεβαν πιστωτικές κάρτες χακάροντας µε κινηµατογραφικές µεθόδους τα µηχανήµατα ανυποψίαστων χρηστών.

Αντίθετα, οι δύο άντρες, η γνωριμία των οποίων χρονολογείται κάπου στο 2001, πάντοτε είχαν ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να εκμεταλλεύονται τους φόβους των ανθρώπων για να τους πείθουν να τους δίνουν οι ίδιοι συνειδητά τα χρήματά τους. Οι πρώτες τους κομπίνες εκμεταλλεύονταν τον πανικό που ακολούθησε τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 για να πουλήσουν μάσκες που δήθεν προστάτευαν από τους σπόρους άνθρακα, ενώ σε μια άλλη περίπτωση έστησαν online λοταρίες με έπαθλο πράσινες κάρτες για τους μετανάστες που ήθελαν να μπουν στις ΗΠΑ.

Το κόλπο γκρόσο

Το μεγάλο κόλπο όμως ήρθε τον Αύγουστο του 2003, με την επιδημία του Blaster, ενός «σκουληκιού» (worm) που έπληξε εκατοντάδες χιλιάδες υπολογιστές και προκάλεσε πανικό σε χιλιάδες χρήστες. Ήταν τότε που ο Jain και ο Sundin ίδρυσαν την Innovative Marketing Inc. (IMI), μια εταιρεία που εκμεταλλεύτηκε τον φόβο για τους ηλεκτρονικούς ιούς προκειμένου να πουλήσει προγράμματα antivirus.

Κατά σύμπτωση, ο Sundin είχε ήδη δημιουργήσει ένα πρόγραμμα firewall ονόματι Cumputershield, το οποίο δεν ήταν βέβαια τόσο αποτελεσματικό όσο οι αντίστοιχες εφαρμογές που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στην αγορά, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας να είναι, αφού αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν ο τρόπος προώθησής του.

Αφού πρώτα το μετονόμασε σε WinAntiVirus, η IMI ξεκίνησε να αγοράζει διαφημιστικό χώρο στον οποίο πρόβαλλε διαφημίσεις με τη μορφή popup που εμφάνιζαν ψεύτικες προειδοποιήσεις για προβλήματα στους σκληρούς δίσκους των χρηστών. Εάν δεν είστε υπερβολικά νεαροί, σίγουρα θα θυμόσαστε μηνύματα που σας ειδοποιούσαν ότι ο υπολογιστής σας έχει προσβληθεί από ιούς ή ότι κουβαλάει 284 απειλές τις οποίες μπορείτε να ξεφορτωθείτε αγοράζοντας το πρόγραμμα της IMI ή κατεβάζοντας την δοκιμαστική έκδοση 14 ημερών.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι ειρωνικό: οι χρήστες προκειμένου να προστατευθούν από τους ιούς, εγκαθιστούσαν στους υπολογιστές τους κακόβουλο λογισμικό. Και πλήρωναν, από πάνω, για να το αποκτήσουν.

Η χρυσή περίοδος

Η επιτυχία του όλου εγχειρήματος ήταν τέτοια που σύντομα η IMI έβγαζε 1 εκατομμύριο δολάρια το μήνα και οι δύο ιδρυτές της παραμέρισαν όλες τις άλλες μικροαπάτες τους για να αφοσιωθούν στη νεοσύστατη εταιρεία τους. Σύντομα η IMI απέκτησε γραφεία, υπαλλήλους, τμήματα δημοσίων σχέσων και τηλεφωνικά κέντρα. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει.

Αφού ο πανικός για τον Blaster κάποια στιγμή κόπασε, οι Jain και Sundin έπρεπε να βρουν νέους τρόπους για να προωθήσουν το προϊόν τους. Και αποδείχτηκαν εξαιρετικοί σε αυτό, μετατρέποντας την IMI σε μια μηχανή καινοτόμων πειραματισμών – έστω και σε αυτόν τον σκοτεινό τομέα στον οποίο είχαν επιλέξει να δραστηριοποιηθούν.

Έτσι, σύντομα δημιούργησαν μια ευρεία γκάμα προγραμμάτων, από antivirus και firewalls έως προγράμματα καθαρισμού της registry, που τα προωθούσαν με ονόματα όπως WinFixer, ErrorSafe και DriveCleaner. Δεν ήταν μόνο ότι η ΙΜΙ διαφήμιζε αυτά τα προϊόντα στους υποψήφιους πελάτες της, αλλά και ότι στη συνέχεια διεξήγαγε ενδελεχείς στατιστικές αναλύσεις για να διαπιστώσει ποια μέθοδος προσέγγισης του κοινού ήταν η πιο αποτελεσματική.

Αποτέλεσμα αυτών των μελετών ήταν η μέθοδος του online scanner που έκανε την εμφάνισή του στα μέσα του 2005. Εκεί, ένα popup παράθυρο πρόσφερε στον χρήστη τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει δωρεάν έλεγχο στον σκληρό του δίσκο, που υποτίθεται ότι είχε προσβληθεί από ιούς. Αφού ο δήθεν έλεγχος ολοκληρωνόταν και τα αποτελέσματα ήταν, προφανώς, πάντοτε αρνητικά, ο χρήστης παραπέμπονταν να κατεβάσει το εκάστοτε πρόγραμμα της εταιρείας.

Πέρα από αυτά όμως, οι δύο «επιχειρηματίες» έδιναν μεγάλη σημασία στο που θα εμφανίζονται οι διαφημίσεις τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Sundin πλήρωσε σχεδόν 3 εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει ένα website online γνωριμιών με έδρα στην Κόστα Ρίκα, προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στα εκατομμύρια των χρηστών του ανά τον κόσμο.

Επίσης, για να αντιμετωπιστούν τα παράπονα των χρηστών, που συνήθως προέρχονταν από το ότι τα προγράμματα antivirus που είχαν ήδη εγκατεστημένα στον υπολογιστή τους επεσήμαναν τα προϊόντα της ΙΜΙ ως κακόβουλο λογισμικό, οι δύο άντρες δημιούργησαν ολόκληρα τμήματα τηλεφωνικής υποστήριξης. Εκεί οι υπάλληλοι απαντούσαν στα αιτήματα των πελατών προτείνοντάς τους συνήθως να απεγκαταστήσουν το άλλο πρόγραμμα, κρατώντας μόνο το δικό τους. Έχοντας άγνοια, φυσικά, του τί πραγματικά συνέβαινε, οι πελάτες έμεναν τελικά ευχαριστημένοι, αφού έβλεπαν πως οι ενοχλήσεις πράγματι σταματούσαν. Άλλωστε, το κατά πόσο τα προγράμματα της ΙΜΙ ήταν αποτελεσματικά ή όχι ήταν κάτι που δεν μπορούσαν οι ίδιοι να αξιολογήσουν.

Με όλα αυτά, η εταιρεία μεγάλωνε συνεχώς. Στο διάστημα 2004 – 2006 τα ετήσια έσοδά της σκαρφάλωσαν από τα 11 εκ. δολάρια, στα 53 εκατομμύρια. Τον Γενάρη του 2004 τα γραφεία της στην Ουκρανία απασχολούσαν 70 υπαλλήλους, ενώ 4 χρόνια αργότερα, ο αριθμός των εργαζομένων έφτανε τους 600.

Οι πρώτοι μπελάδες, τα εντάλματα και η αναπόφευκτη πτώση

Όταν μια απάτη μεγαλώνει πολύ δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να αποκαλυφθεί (εκτός κι αν προλάβει προηγουμένως να μετασχηματιστεί σε κάτι πιο νομιμοφανές). Στην περίπτωση της ΙΜΙ, οι πρώτοι μπελάδες άρχισαν όταν η Symantec, η γνωστή εταιρεία στην οποία ανήκει το πάλαι ποτέ δημοφιλέστατο Norton Antivirus, κατέθετε μήνυση κατά του Jain με την αιτιολογία πως διανέμει πλαστό λογισμικό. Επίσης, το website που είχαν στήσει στην αρχή της καριέρας τους με το οποίο πουλούσαν ψεύτικες πράσινες κάρτες, είχε τραβήξει κι αυτό το βλέμμα της αμερικανικής δικαιοσύνης ήδη από το 2003, οπότε και το laptop του Jain είχε κατασχεθεί μαζί με μια επιταγή του 1 εκατομμυρίου δολαρίων όταν επιχείρησε να εισέλθει στις ΗΠΑ.

Και οι δύο άρχισαν από νωρίς τα ταξίδια ανά τον κόσμο προκειμένου να αποφύγουν την τσιμπίδα του νόμου. Ο Jain, που προτιμούσε τα θερμά κλίματα, πέρασε από διάφορες πόλεις της Βραζιλίας (αγαπημένος προορισμός σε τέτοιες περιπτώσεις), ενώ ο Sundin μετά από ένα διάστημα παραμονής στον Καναδά επέστρεψε άρον-άρον στη γενέτειρα του, Σουηδία, εγκαταλείποντας στο Βανκούβερ την BMW M3 που είχε μόλις αγοράσει.

Τίποτα από όλα αυτά δεν κατάφερε, ωστόσο, να τους πτοήσει – ούτε ακόμη και το ότι η εταιρεία τους είχε γίνει πλέον ανεπιθύμητη στα μεγάλα διαφημιστικά δίκτυα. Ήταν κάπου μέσα στο 2007 όταν, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, δημιούργησαν μια σειρά από ψεύτικες διαφημιστικές εταιρείες που τοποθέτησαν banners σε δημοφιλείς ιστοχώρους όπως το The Economist, το eHarmony και το Major League Baseball. Οι καταχωρήσεις αυτές περιλάμβαναν κρυφό κώδικα, έτσι ώστε αν κάποιος από την εταιρεία φιλοξενίας των ιστοχώρων τις έλεγχε, έβλεπε μόνο συνηθισμένες, νόμιμες διαφημίσεις. Οι απλοί επισκέπτες, όμως, έβλεπαν προσφορές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και χάπια διαίτης που όταν τις επέλεγαν οδηγούνταν σε σελίδες που πουλούσαν τα προγράμματα της εταιρείας – ή, στην χειρότερη περίπτωση, τα κατέβαζαν αυτόματα χωρίς τη συγκατάθεση του χρήστη.

Η κατάσταση είχε πλέον εξελιχθεί σε ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού, όπου η ΙΜΙ προσπαθούσε συνεχώς να βρει νέους τρόπους για να τροποποιήσει τις εφαρμογές της, ώστε να μένει έξω από τις βάσεις με τις γνωστές απειλές που διατηρούσαν οι μεγάλες εταιρείες ασφαλείας.

Τελικά, η πίεση του νόμου ήταν ολοένα και πιο ασφυκτική, αναγκάζοντας πρώτα τον Jain και μετά και τον Sundin να εξαφανιστούν από προσώπου γης και να βρίσκονται σήμερα στη λίστα των φυγάδων της Ίντερπολ. Ο Sundin λέγεται ότι έχει επιστρέψει στη Σουηδία, όπου η νομοθεσία προστατεύει τους πολίτες από την διεθνή έκδοση, ενώ ο Jain ίσως να βρίσκεται στην Βραζιλία (είπαμε, του αρέσουν τα θερμά κλίματα).

Ο Jack Palladino, ιδιωτικός ντέντεκτιβ και φίλος του Jain, υπερασπίζεται τους δύο άντρες λέγοντας πως δεν ήταν οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις πιο ακραίες από τις πράξεις τους. Αντίθετα, κατηγορεί συνεργάτες, ενδιάμεσους αλλά και την πίεση που ασκήθηκε πάνω τους από την απότομη ανάπτυξη της επιχείρησης που έστησαν. Θεωρεί μάλιστα πως και οι δυο τους χαράμισαν το ταλέντο τους σε εγκληματικές πράξεις τη στιγμή που θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά σε μια νόμιμη δουλειά.

Πράγματι, όσο κατακριτέες κι αν είναι οι πράξεις του Jain και του Sundin, δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά στην ευρηματικότητά τους. Χρησιμοποιώντας απλές διαφημίσεις που θα μπορούσε να φτιάξει ο οποιοσδήποτε, κατάφεραν να πουλήσουν προγράμματα των 40 δολαρίων σε εκατομμύρια χρήστες. Περιττό, φυσικά, να αναφέρουμε ότι πάμπολλοι ήταν οι επιτήδειοι που μιμήθηκαν στη συνέχεια το παράδειγμά τους, γεμίζοντας το διαδίκτυο με διαφημίσεις που σήμερα είναι πλέον γνωστές ως scareware.

Η δυσάρεστη εµπειρία της κας Rodriguez και η αλλαγή στον αλγόριθµο της Google

Φαίνεται πως η φράση «δε µε νοιάζει τί λένε για µένα, φτάνει να γράφουν σωστά το όνοµά µου» εξακολουθεί να ισχύει και µε το παραπάνω στον κόσµο του διαδικτύου. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει η ιστορία της Clarabelle Rodriguez, που δηµοσιεύτηκε τον Δεκέµβρη του 2010 στους New York Times και αποκαλύπτει τα εγγενή προβλήµατα που υπάρχουν στον τρόπο λειτουργίας των διαδικτυακών µηχανών αναζήτησης και ανάγκασαν τη Google να τροποποιήσει άµεσα τον αλγόριθµό της.

Η online παραγγελία που κατέληξε σε απειλές και παρενόχληση

Τον Ιούλιο του 2010 η Rodriguez αποφάσισε να αγοράσει σκελετό για τα γυαλιά της και βρήκε αυτό ακριβώς που έψαχνε στο ηλεκτρονικό κατάστημα DecorMyEyes.com, το οποίο εμφανιζόταν στις πρώτες θέσεις των αποτελεσμάτων αναζήτησης της Google (σημείωση: στα κανονικά αποτελέσματα και όχι στις διαφημίσεις του Adwords). Μαζί με τα γυαλιά παρήγγειλε και φακούς επαφής, με το συνολικό κόστος της παραγγελίας να φτάνει τα 361,97 δολάρια.

Την επόμενη μέρα, εκπρόσωπος της εταιρείας τηλεφώνησε και της ζήτησε να διαλέξει άλλους φακούς επαφής, γιατί αυτοί που είχε παραγγείλει δεν ήταν διαθέσιμοι. Εκείνη αρνήθηκε, εκείνος επέμεινε και τελικά έκλεισαν το τηλέφωνο χωρίς να καταλήξουν κάπου.

Δυο μέρες αργότερα έφτασε το πακέτο με τον σκελετό, το οποίο όμως χρέωνε τη γυναίκα 487 δολάρια – 125 δολάρια, δηλαδή, περισσότερα από την αρχική παραγγελία. Όταν όμως η Rodriguez επικοινώνησε εκ νέου με το κατάστημα ζητώντας να επιστρέψει το προϊόν, ο υπεύθυνος της έβαλε τις φωνές και την έβρισε, απειλώντας τη μάλιστα πως θα την βρει, γιατί «ξέρει πού μένει».

Η γυναίκα κινήθηκε δικαστικά εναντίον του καταστήματος και από τότε άρχισε να λαμβάνει απειλητικά e-mail και τηλεφωνήματα. Στο ένα e-mail μάλιστα υπήρχε συνημμένη φωτογραφία από την είσοδο του σπιτιού στο οποίο ζει με τον αραβωνιαστικό της!

Ψάχνοντάς το λίγο παραπάνω, η Rodriguez βρήκε αρκετές παρόμοιες καταγγελίες για το εν λόγω κατάστημα στη γνωστή υπηρεσία αξιολόγησης Get Satisfaction.

Η αρνητική δημοσιότητα ως τρόπος προσέλκυσης πελατών

Το παράδοξο της υπόθεσης; Ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, Vitally Borker, δηλώνει ότι όχι μόνο δεν ενοχλείται από τα αρνητικά δημοσιεύματα αλλά εδώ και χρόνια κάνει ό,τι μπορεί για να τα ενθαρρύνει. Η κακή εξυπηρέτηση και οι απειλές, μάλιστα, φαίνεται πως είναι μέρος της …επικοινωνιακής πολιτικής της εταιρείας του, αφού όπως ο ίδιος απροκάλυπτα παραδέχεται, στόχος του είναι η αρνητική δημοσιότητα.

Κι αυτό γιατί όσο περισσότερα είναι τα αρνητικά σχόλια, τόσο περισσότερες είναι οι αναφορές προς τον ιστοχώρο του και, συνεπώς, τόσο πιο ψηλά εμφανίζεται στα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης, κάτι που τελικά οδηγεί σε περισσότερους πελάτες.

Η αντίδραση της Google

Μετά τη δημοσίευση του θέματος η Google εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία δήλωνε «τρομοκρατημένη από την φρικτή εμπειρία της κας Rodriguez» και υποσχέθηκε να λάβει άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Σύστησε ειδική ομάδα η οποία ανέπτυξε μια αρχική λύση που τροποποιούσε τον αλγόριθμο και ενσωματώθηκε σχεδόν άμεσα στη μηχανή αναζήτησης.

Στην ανακοίνωση της, μάλιστα, η εταιρεία παρέθετε και ορισμένους προβληματισμούς ως προς τα πιθανά μέτρα που θα μπορούσε να πάρει. Συγκεκριμένα, εξήγησε ότι το να αποβάλλει απλώς τον παραβάτη, μακροπρόθεσμα δεν είναι λύση καθώς μπορεί να εμφανιστούν μελλοντικά παρόμοια περιστατικά.

Ομοίως, το να δημιουργηθεί μηχανισμός εντοπισμού αρνητικών σχολίων, τα οποία θα ρίχνουν μια σελίδα σε χαμηλότερες θέσεις, επίσης θα μπορούσε να είναι προβληματική. Κι αυτό γιατί θα έριχνε ιστοχώρους που έχουν την τάση να δέχονται από τη φύση τους πολλές αρνητικές κριτικές (π.χ. ιστοχώροι πολιτικών ή αμφιλεγόμενων θεμάτων όπως είναι η άμβλωση).

Μια τελευταία τακτική θα ήταν να εμφανίζει μαζί με τα αποτελέσματα κριτικές και αξιολογήσεις χρηστών. Αν και κάτι τέτοιο δεν έχει ακόμα απορριφθεί, εκτιμάται πως από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό από το να αποτρέψει τους χρήστες να επισκεφθούν τον «κακό» ιστοχώρο.

Για τους παραπάνω λόγους, η Google προτίμησε τελικά να χρησιμοποιήσει μια αλγοριθμική λύση που εντοπίζει αυτόματα ιστοχώρους που περέχουν «κακή εμπειρία χρήσης» και τους ρίχνει σε χαμηλότερες θέσεις στα αποτελέσματα αναζήτησης. Η μέθοδος φυσικά δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα είναι αλάνθαστη, γι’ αυτό και η εταιρεία εργάζεται συνεχώς για τη βελτίωση του αλγόριθμου.

Τί είναι η ACTA και γιατί πρέπει να µας ανησυχεί;

Στις αρχές του 2012, 22 Ευρωπαϊκές χώρες, µεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, υπέγραψαν στο Τόκυο την ACTA (Anti-Counterfeiting Trademark Agreement), µια αµφιλεγόµενη διεθνή συνθήκη που καλύπτει ζητήµατα παραβίασης της πνευµατικής ιδιοκτησίας και όχι µόνο. Τί ακριβώς όµως είναι η ACTA και γιατί θα πρέπει να µας ανησυχεί; Το Βρετανικό Wired δηµιούργησε έναν πλήρη οδηγό που περιγράφει τη συνθήκη και εξηγεί πώς θα µπορούσε να µας επηρεάσει . Βάσει αυτού, ακολουθεί µια λεπτοµερής παρουσίαση στα ελληνικά, για το τί θα πρέπει να γνωρίζετε για την ACTA.

Τί είναι η ACTA;

Η ACTA είναι μια διεθνής συνθήκη που αποσκοπεί στην δημιουργία διεθνών προτύπων για την επιβολή του νόμου σε θέματα που αφορούν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Για την ακρίβεια, ο τίτλος της συνθήκης υπαινίσσεται ότι αφορά πλαστά αγαθά όπως φάρμακα ή απομιμήσεις ειδών πολυτελείας. Παρόλα αυτά, το εύρος της είναι πολύ μεγαλύτερο και αναμένεται να επηρεάσει επίσης τον τρόπο με τον οποίο διανέμονται τα αγαθά στο διαδίκτυο και τις γενικότερες τεχνολογίες της πληροφορίας.

Η συνθήκη υπήρξε αντικείμενο διαπραγματεύσεων, που στο μεγαλύτερο μέρος τους παρέμειναν κρυφές, μεταξύ διαφόρων χωρών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα τελευταία 4 χρόνια. Μάλιστα, πολλά κράτη είχαν ήδη υπογράψει τη συνθήκη, πολύ πριν ξεσπάσει ο ντόρος του SOPA και μεταξύ τους περιλαμβάνονται ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Κορέα, το Μαρόκο, η Νέα Ζηλανδία, η Σιγκαπούρη αλλά και οι ΗΠΑ.

Η τωρινή διατύπωση της ACTA εμφανίζεται πιο ήπια σε σχέση με τις πρώτες μορφές της, αφού στις τελευταίες αναθεωρήσεις έχουν αφαιρεθεί τα πιο «σκληρά» σημεία που αναφέρονται στην «διακοπή της πρόσβασης στο διαδίκτυο».

Είναι στα αλήθεια εμπορική συμφωνία;

Η διαπραγμάτευση της ACTA έγινε κάτω από το μανδύα της εμπορικής συμφωνίας, κάτι που της επέτρεπε να περάσει πιο εύκολα απαρατήρητη. Οι πολέμιοί της, ωστόσο, θεωρούν πως πρόκειται για νομοθεσία που αφορά τα πνευματικά δικαιώματα που προωθήθηκε μεταμφιεσμένη σε εμπορική συμφωνία για να μην συζητηθεί πολύ. Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι συμβαίνει με τις εμπορικές συμφωνίες, εδώ υπάρχουν ποινικές κυρώσεις.

Οι εμπορικές συμφωνίες συνήθως επικυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρόλα αυτά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν επιτρεπόταν να διαπραγματευθεί πάνω στο Άρθρο 23 (το αμφιλεγόμενο σημείο της ACTA που όχι μόνο επιμένει να υπάρχουν ποινικές κυρώσεις για την πειρατεία, αλλά και για όσους κατηγορούνται ότι υποβοηθούν την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων) χωρίς την παρουσία αντιπροσώπων από τα κράτη-μέλη. Για το λόγο αυτό, οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιήθηκαν πίσω από «κλειστές πόρτες».

Οι ιδιαιτερότητες της ACTA, μάλιστα, ήταν τέτοιες που όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλησε να δημιουργήσει έναν οδηγό για το πώς η συνθήκη θα μπορούσε να επικυρωθεί, χρειάστηκε μήνες αντί για εβδομάδες, ώσπου στο τέλος περιγράφηκε ως «μικτή συμφωνία».

Ποιές κυρώσεις προβλέπει;

Οι κυρώσεις σε περίπτωση που παραβιαστεί η συμφωνία θα περιλαμβάνουν φυλάκιση και μεγάλα πρόστιμα για τις εταιρείες που κατηγορούνται για πειρατεία σε «μαζική κλίμακα». Στην κατηγορία αυτή μπορεί να εμπίπτουν οι ιστοχώροι που φιλοξενούν πειρατικό περιεχόμενο αλλά και οι εταιρείες που τους «υποθάλπουν», κάτι που θα μπορούσε να επεκταθεί ώστε να αφορά και τους ISP (δηλ. τους παρόχους των συνδέσεων internet), αλλά όχι απαραίτητα και τον κάθε μεμονωμένο χρήστη που κατεβάζει τραγούδια από το σπίτι του.

Ποιός την υποστηρίζει;

H ACTA έχει την υποστήριξη μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, κινηματογραφικών στούντιο και δισκογραφικών εταιρειών. Συγκεκριμένα, μεταξύ τους περιλαμβάνονται ονόματα όπως αυτά των GlaxoSmithKline, Pfizer, Sanofi-Aventis, Monsanto Company, Time Warner, Sony, Verizon, The Walt Disney Company, Motion Picture Association of America (MPAA), News Corporation και Viacom. Υποστηρίζεται επίσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ, αντίθετα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει εκφράσει ενστάσεις.

Ποιά είναι τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της;

Η ACTA αποτελεί διεθνή συνθήκη που στοχεύσει στο να προστατεύσει τα πνευματικά δικαιώματα μεταξύ διαφορετικών χωρών. Οι υποστηρικτές της θεωρούν πως αποτελεί ένδειξη αναγνώρισης της σημασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας σε μια οικονομία παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας. Προστατεύοντας τα προϊόντα αυτά ελπίζουν ότι οι βιομηχανίες θα προστατευθούν και οι εταιρείες θα μπορέσουν να επανακτήσουν τα κέρδη που χάθηκαν εξαιτίας, για παράδειγμα, της κυκλοφορίας κίβδηλων προϊόντων.

Ποιά είναι τα βασικά επιχειρήματα εναντίον της ACTA;

- Είναι αντιδημοκρατική

Οι διαπραγματεύσεις για την ACTA έγιναν στο μεγαλύτερο μέρος τους πίσω από κλειστές πόρτες, με απόλυτη μυστικοπάθεια, με πολλούς από τους συμμετέχοντες να υποχρεώνονται να υπογράψουν σύμφωνα εμπιστευτικότητας πριν τους επιτραπεί η πρόσβαση στα σχετικά έγγραφα. Για το λόγο αυτό είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς ποιος τη συνέταξε και τί ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Οργανισμοί που προσπάθησαν να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για τις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν, απέτυχαν να αποκαλύψουν όλες τις λεπτομέρειες. «Ακόμη κι αν είσαι υπέρμαχος της μεγαλύτερης προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, θα έπρεπε να είσαι εναντίον της ACTA επειδή δεν δημιουργήθηκε με δημοκρατικό τρόπο», αναφέρει εκπρόσωπος του Κόμματος των Πειρατών.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, από την πλευρά του, ψήφισε σχεδόν ομόφωνα κατά της ACTA με τη σκέψη ότι οι όποιοι κίνδυνοι υπάρχουν σε οικονομικό επίπεδο και σε επίπεδο καινοτομίας θα πρέπει να εκτιμηθούν πριν εισαχθούν ποινικές κυρώσεις εκεί όπου ήδη υπάρχουν αστικές κυρώσεις. Επίσης, ζητά να έρθουν στο φως και όλα τα έγγραφα που αφορούν τις διαπραγματεύσεις.

- Θολώνει τα όρια μεταξύ πειρατείας και πλαστογραφίας.

Η ACTA αναφέρεται στην πειρατεία και την πλαστογραφία σαν να πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Η πλαστογραφία, όμως, προϋποθέτει ότι το άτομο που λαμβάνει το αγαθό εξαπατάται ώστε να πιστέψει ότι είναι αληθινό, κάτι που, φυσικά, δεν ισχύει στην περίπτωση του διαμοιρασμού ψηφιακού υλικού.

- Επιβάλλει ποινικές κυρώσεις ακόμη και εκεί που ισχύουν ήδη αστικές κυρώσεις

Σύμφωνα με το αμφιλεγόμενο Άρθρο 23 της συνθήκης, οι ποινικές κυρώσεις θα πρέπει να επιβάλλονται σε όσους παραβιάζουν ή βοηθούν στην παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας σε «μαζική κλίμακα», ασχέτως του αν αποσκοπούν ή όχι σε χρηματικό όφελος από το πειρατικό περιεχόμενο. Αυτό θα σήμαινε ότι οι ISP θα μπορούσαν δυνητικά να θεωρηθούν κι αυτοί υπόλογοι, ως συνεργοί, σε περίπτωση που δεν εμποδίζουν τους πελάτες τους να κατεβάζουν ή να διακινούν πειρατικό υλικό.

- Βάζει φραγμούς στην αλλαγή της νομοθεσίας σε εθνικό επίπεδο

Η ACTA αφαιρεί από τις κυβερνήσεις το δικαίωμα να ορίζουν τη δική τους πολιτική σε θέματα πατεντών και πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν, για παράδειγμα, το Κόμμα των Πειρατών καταφέρει να επηρεάσει την κυβέρνηση της χώρας του στο να αλλάξουν οι ισχύοντες όροι περί πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα μπορέσει να το πετύχει τίποτα χωρίς προηγουμένως να παραβιάσει μια διεθνή συμφωνία.

Σε τί διαφέρει από το SOPA και το PIPA;

Το SOPA και το PIPA σχεδιάστηκαν ώστε να επεκτείνουν την αμερικανική νομοθεσία και σε ξένους ιστοχώρους, ενώ η ACTA πρόκειται για διεθνή συμφωνία, που αφαιρεί από τα κράτη τη δυνατότητα να διαμορφώσουν τους δικούς τους νόμους.

Πώς επηρεάζει τις αναπτυσσόμενες χώρες;

Οι πολέμιοι της ACTA θεωρούν ότι η συνθήκη θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στις αναπτυσσόμενες χώρες, στερώντας τους τη δυνατότητα να επιλέγουν τις πλέον συμφέρουσες για αυτές πολιτικές.

Σε τί φάση βρίσκεται τώρα;

H ACTA δεν μπορεί να τεθεί σε ισχύ προτού τεθεί σε ψηφοφορία τον Ιούνιο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο όπως αναφέραμε και πιο πάνω, έχει ήδη εκφράσει τις ενστάσεις του. Επίσης, την αντίθεσή τους στη συνθήκη ACTA έχουν δηλώσει πολλές διαδικτυακές εταιρείες και οργανώσεις όπως το Electronic Frontier Foundation, οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και η Oxfam.

Τί είναι το LOIC και πώς επιτρέπει σε απλούς χρήστες να συµµετέχουν σε επιθέσεις DDoS

Εφαρµογή που αναπτύχθηκε από χάκερς σχετιζόµενους µε το 4Chan, το “Low Orbit Ion Cannon” (LOIC), έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε, όταν χρησιµοποιηθεί µαζικά από χιλιάδες ανώνυµους χρήστες, να µπορεί να ξεκινήσει επιθέσεις DDoS (Distributed Denial of Service) σε ιστοχώρους. Διαθέσιµο για Windows, Linux και Mac, το LOIC είναι τόσο απλό όσο το πάτηµα ενός κουµπιού, αφού ο χρήστης το µόνο που έχει να κάνει είναι να γράψει το URL ή την διεύθυνση IP του στόχου.

Ειδικά η έκδοση του LOIC για Windows διαθέτει ένα χαρακτηριστικό που ονομάζεται “Hivemind” και επιτρέπει στον χρήστη να συνδέσει το αντίγραφο της εφαρμογής που έχει κατεβάσει με έναν IRC server. Με αυτό τον τρόπο δίνει την άδεια σε κάποιον τρίτο να πάρει τον έλεγχό της εφαρμογής του και να την στρέψει, μαζί με όλους τους υπόλοιπους συνδεδεμένους clients, προς το website που αποτελεί τον στόχο της επίθεσης. Επειδή χρειάζεται χιλιάδες LOIC να στοχεύουν προς ένα και μόνο ιστοχώρο προκειμένου η ενέργεια να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο, κρίνεται απαραίτητο η κεντρική διαχείριση να γίνεται από ένα και μόνο άτομο που θα αποφασίσει το πότε ακριβώς θα εξαπολύσει την επίθεση.

Αυτό που κάνει, ουσιαστικά, το LOIC είναι να χρησιμοποιεί την σύνδεση του υπολογιστή του χρήστη για να στείλει συνεχόμενα αιτήματα (requests) απευθείας προς τον server του στόχου. Από μόνος του ένας υπολογιστής πολύ σπάνια μπορεί να δημιουργήσει αρκετά αιτήματα TCP, UDP ή HTTP ώστε να υπερφορτώσει έναν server γιατί τα requests που στέλνονται με αυτό τον τρόπο μπορούν εύκολα να αγνοηθούν.

Όταν όμως χιλιάδες χρήστες τρέξουν ταυτόχρονα το LOIC, το κύμα των αιτημάτων γίνεται τόσο μεγάλο που ο server αδυνατεί τελικά να το αντέξει, αναγκάζοντάς τον να τερματίσει τελείως τη λειτουργία του ή να μην μπορεί να απαντήσει στα κανονικά requests.

Το ρίσκο, μάλιστα, να πιαστεί τελικά ο χρήστης του LOIC είναι μάλλον μικρό, αφού μια επιτυχημένη επίθεση DDoS αναγκάζει τα συστήματα του στόχου να τεθούν εκτός λειτουργίας. Έτσι, συνήθως τα αρχεία (log files) που καταγράφουν κάθε εισερχόμενη σύνδεση, απλά δεν δουλεύουν. Ακόμη όμως κι αν σε κάποιες περιπτώσεις αυτό δεν ισχύσει, οι χρήστες του LOIC μπορούν να ισχυριστούν ότι κάποιος άλλος χρήστης μπήκε στο δίκτυό τους ή ότι ο υπολογιστής τους ήταν μέρος ενός bot net – ενός DDoS client, δηλαδή, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που περιγράψαμε παραπάνω, αλλά που εγκαταστάθηκε στο σύστημα εν αγνοία τους.

Βέβαια, πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ακόμα και η συνειδητή χρήση του LOIC προϋποθέτει ότι ο χρήστης επιλέγει να δώσει σε χάκερς τον έλεγχο του υπολογιστή του. Ακόμη κι αν η open source φύση της εφαρμογής μειώνει στο ελάχιστο τις πιθανότητες να κρύβει κάποιον ιό ή κακόβουλο λογισμικό, είναι κάτι που, αν μη τί άλλο, δεν μπορεί παρά να ακούγεται επικίνδυνο. Επίσης, καλό είναι να μην ξεχνάμε πως οι επιθέσεις DDoS δεν χρησιμοποιούνται μόνο εναντίον των μεγάλων και, για πολλούς, αντιπαθητικών εταιρειών, αλλά πολύ συχνά πλήττουν και μικρούς, ανεξάρτητους ιστοχώρους

Τα προσωποποιηµένα εξώφυλλα του Wired και το τέλος της ιδιωτικότητας

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσες πληροφορίες για το άτοµό σας βρίσκονται διαθέσιµες σε υπηρεσίες προσβάσιµες από το ευρύ κοινό; Το Βρετανικό Wired το έκανε, και για να δώσει έµφαση στα αποτελέσµατα που ανακάλυψε, πραγµατοποίησε ένα ενδιαφέρον όσο και αµφιλεγόµενο πείραµα.

Ένα ενδιαφέρον πείραμα πραγματοποίησε στις αρχές του 2011 το περιοδικό Wired UK, που έστειλε σε επιλεγμένους συνδρομητές του το τεύχος Ιανουαρίου με προσωποποιημένα εξώφυλλα – που απευθύνονται, δηλαδή, αποκλειστικά σε αυτούς περιλαμβάνοντας αναφορές σε προσωπικές και αρκετά ιδιωτικές, κάποιες φορές, πληροφορίες.

Ο λόγος; Να δώσει έμφαση σε ορισμένα από τα βασικά σημεία του κεντρικού άρθου του περιοδικού που αφορούσε το «τέλος της ιδιωτικότητας» και να τονίσει την ευκολία με την οποία μπορούν πλέον να αντληθούν προσωπικές πληροφορίες για οποιονδήποτε.

Το περιοδικό άντλησε τα δεδομένα του από πηγές όπως είναι οι εκλογικοί κατάλογοι, το επίσημο μητρώο επιχειρήσεων και το Κτηματολόγιο της Βρετανίας  αλλά και, φυσικά, από τα κοινωνικά δίκτυα. Τα στοιχεία αυτά διασταυρώθηκαν μεταξύ τους και σύμφωνα με τους υπεύθυνους του περιοδικού, προέκυψαν αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους χρήστες: Έμαθαν, για παράδειγμα, τί αγοράζουν και πουλάνε στο eBay, είδαν αποκαλυπτικά βίντεο που είχαν δημοσιεύσει τα παιδιά τους στο YouTube ενώ εντόπισαν ακόμα και το τί λένε οι πρώην τους για αυτούς.

Στόχος του πειράματος ήταν, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, «να ανησυχήσει» τους χρήστες και να τους ευαισθητοποιήσει σχετικά με τον τρόπο που μπορεί να χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά τους δεδομένα που έχουν κοινοποιηθεί δημόσια.

Ασφαλώς, κάθε «προσωποποιημένο» τεύχος στάλθηκε μόνο στο άτομο το οποίο αφορούσε και στη συνέχεια η βάση με τις πληροφορίες που είχαν συγκεντρωθεί, καταστράφηκε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα στοιχεία δεν εξακολουθούν να παραμένουν διαθέσιμα στις αρχικές πηγές τους.

Tί είναι τα Magnet Links και γιατί το Pirate Bay εγκαταλείπει τα Torrents για χάρη τους;

Το Pirate Bay ανακοίνωσε ότι σε ένα περίπου µήνα από τώρα θα πάψει να προσφέρει για κατέβασµα αρχεία .torrent, για να τα αντικαταστήσει πλήρως µε τα λεγόµενα magnet links. Το πρώτο βήµα µάλιστα έχει γίνει ήδη, µε τον διαβόητο tracker να προσφέρει πλέον ως προεπιλογή τα magnets αντί για τα torrents. Με δεδοµένη µάλιστα την τεράστια επιρροή που ασκεί το Pirate Bay στον χώρο του, δεν θα είναι υπερβολή να εικάσουµε πως ίσως βρισκόµαστε µπροστά στο τέλος εποχής για το πρότυπο του .torrent.

Σε τί διαφέρουν τα Magnet Links από τα Torrents;

Όταν επιλέγετε για λήψη ένα .torrent, αυτό που κατεβάζετε είναι ένα μικρό αρχείο που περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τα μεγαλύτερα αρχεία που θέλετε να κατεβάσετε (το πραγματικό αρχείο, δηλαδή). Το πρόγραμμα που χρησιμοποιείτε για τη λήψη (torrent client) υπολογίζει τότε τον μοναδικό κωδικό του αρχείου (hash) που αποτελεί κάτι σαν το ατομικό του ISBN. Έχοντας αυτές τις πληροφορίες, ο client μπορεί από εκεί και πέρα να βρει άλλους χρήστες που μοιράζονται το ίδιο αρχείο για να πραγματοποιήσει τη λήψη.

Αυτό που κάνει το magnet link είναι ότι παρακάμπτει το ενδιάμεσο στάδιο που περιγράψαμε. Το magnet είναι ουσιαστικά ένα link που ενσωματώνει τον μοναδικό κωδικό hash  του torrent. Έτσι, ο client μπορεί να το χρησιμοποιήσει απευθείας για να βρει τους χρήστες που μοιράζονται αυτό καθαυτό το αρχείο, χωρίς να χρειάζεται να κατεβάσει προηγουμένως και να φορτώσει το torrent.

Γιατί τα προτιμά το Pirate Bay;

Τα magnet links καθιστούν την ύπαρξη του tracker ως χώρου που φιλοξενεί αρχεία torrents, περιττή. Αυτό φαίνεται πως έχει για το Pirate Bay διπλό όφελος. Από τη μια αποφορτίζει σημαντικά τους servers, καθώς απαιτεί πολύ μικρότερο bandwidth για την λειτουργία τους. Για την ακρίβεια, χωρίς τα αρχεία torrents, ο καθένας θα μπορούσε στο μέλλον να φιλοξενεί ολόκληρο αντίγραφο του Pirate Bay μέσα σε ένα USB stick.

Από την άλλη, η μετάβαση στα magnet links ίσως δώσει στον tracker την δυνατότητα να αποφύγει τα νομικά προβλήματα, αφού πλέον δεν θα φιλοξενεί ο ίδιος τα αρχεία που οδηγούν σε παράνομο περιεχόμενο.

Τα μειονεκτήματα των magnet links και τί αλλάζει για εσάς

Στην ερώτηση του τί αλλάζει για εσάς, ως χρήστες, με την καθιέρωση των magnet links, η σύντομη απάντηση είναι: τίποτα. Όπως πριν η λήψη του αρχείου απαιτούσε να κάνετε κλικ σε ένα link που οδηγούσε σε torrent, τώρα θα κάνετε το ίδιο κλικ, αλλά στο magnet link. Για την ακρίβεια, το γεγονός ότι το magnet link οδηγεί κατευθείαν στο πραγματικό αρχείο σας γλιτώνει ενδεχομένως και από 1-2 κλικ παραπάνω. Όλοι οι δημοφιλείς torrent clients προσφέρουν ήδη υποστήριξη για τα magnet links, οπότε το μόνο που χρειάζεται από την πλευρά σας είναι να κάνετε το κλικ, ώστε να ανοίξει ο client και να ξεκινήσει η λήψη.

Επειδή όμως η τεχνολογία των magnet links βρίσκεται ακόμη υπό ενεργή ανάπτυξη, υπάρχουν ακόμη 1-2 μειονεκτήματα που όμως εκτιμάται πως θα λυθούν με τον καιρό. Έτσι, τα magnets μπορεί να χρειάζονται λίγο παραπάνω χρόνο μέχρι να ξεκινήσει η λήψη, ειδικά εάν το αρχείο μοιράζεται μεταξύ λίγων ανθρώπων. Επίσης, προς το παρόν δεν θα έχετε τη δυνατότητα να δείτε από πριν τα περιεχόμενα του torrent ώστε να επιλέξετε μόνο μερικά από τα αρχεία που μπορεί να περιέχει.

Ποιός στέλνει στο Twitter τα περισσότερα αιτήµατα για την απόσυρση «πειρατικών» Tweets;

Στον απόηχο των αντιδράσεων κατά των νοµοσχεδίων SOPA και PIPA που πραγµατοποιήθηκαν τον Γενάρη του 2012, το Twitter κοινοποίησε µια βάση δεδοµένων που δίνει την ευκαιρία να δει κανείς αναλυτικά τον τρόπο µ ε τον οποίο αντι µετωπίζει το θέµα της πειρατείας. Παίρνοντας τα δεδοµένα αυτά, η Huffington Post πραγµατοποίησε έρευνα για να διαπιστώσει ποιοί είναι αυτοί που στέλνουν τελικά τα περισσότερα αιτήµατα απόσυρσης Tweets. Τα αποτελέσµατα, όπως φαίνεται, ήταν µάλλον απρόσµενα.

Πριν προχωρήσουμε στην παράθεσή των στοιχείων, ας εξηγήσουμε πώς ακριβώς λειτουργεί η όλη διαδικασία: Ας υποθέσουμε ότι κάποιος δημοσιεύει στο Twitter ένα link που οδηγεί σε πειρατικό αντίγραφο μιας ταινίας ή ενός τραγουδιού. Η δισκογραφική εταιρεία ή το κινηματογραφικό στούντιο που κατέχει τα δικαιώματα του έργου, μπορεί να στείλει ένα μήνυμα στο Twitter, ζητώντας του να το αφαιρέσει. Τα μηνύματα αυτά ονομάζονται «αιτήματα DMCA» (από το Digital Millenium Copyright Act, το νόμο που ψηφίστηκε το 1998 κατά του online διαμοιρασμού αρχείων). Η βάση του Twitter περιλαμβάνει αρχείο με όλα τα μηνύματα των τελευταίων 2 χρόνων, που ξεπερνούν συνολικά τις 4.000.

Από τα παραπάνω μας δίνεται η ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι η εταιρεία με τα περισσότερα αιτήματα δεν είναι η Universal Studios, η Sony ή η Warner Brothers, αλλά η λιγότερο γνωστή Magnolia Pictures, η οποία μάλιστα είναι υπεύθυνη για το 1/3 των αιτημάτων DMCA.

Η Magnolia, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα μεγάλα ονόματα του χώρου και η πιο γνωστή ταινία της είναι το “Melancholia” του Λαρς Φον Τρίερ – που παρά την όποια καλλιτεχνική της αναγνώριση δεν είναι σε καμία περίπτωση μέσα στις δημοφιλέστερες ταινίες της χρονιάς.

Προσπαθώντας να εξηγήσει το γεγονός, η Huffington Post επικοινώνησε με έναν από τους ιδιοκτήτες της εταιρείας, τον Mark Cuban, ο οποίος εξήγησε πως ο τρόπος με τον οποίο γίνονται οι καταγγελίες είναι αυτοματοποιημένος. «Οι πειρατές χρησιμοποιούν το Twitter για να αυτοματοποιήσουν τη διαδικασία της διανομής του περιεχομένου τους, κι εμείς αυτοματοποιούμε τη διαδικασία του να το εντοπίζουμε και να το αποσύρουμε», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Για την ακρίβεια, οι αυτοματοποιημένες επιθέσεις κατά των πειρατικών Tweets φαίνεται πως είναι κυρίως έργο μιας άλλη εταιρείας, ονόματι Web Sheriff. Πρόκειται για μια Βρετανική εταιρεία που έχει συμβόλαια με πολλά Χολυγουντιανά στούντιο, συμπεριλαμβανομένων των Universal Pictures και Sony και ευθύνεται συνολικά τουλάχιστον για τα μισά αιτήματα DMCA.

Όπως πάντως αναφέρει ο ιδρυτής της Web Sheriff, δικηγόρος John Giacobbi, οι παραβάτες αντιμετωπίζονται «ως οπαδοί (fans) και όχι ως εγκληματίες». Γι’ αυτό συχνά αυτός και οι υπάλληλοί του εμπλέκονται σε συζητήσεις με τους χρήστες αποσκοπώντας, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «να δουλέψουν μαζί τους και όχι εναντίον τους».

Table of Contents

2008 - 2012: 4 χρονια Freeweird

Facebook: Πώς σε παρακολουθεί ακόμα κι όταν δεν το χρησιμοποιείς

Η άνθιση των τεχνολογιών παρακολούθησης την τελευταία 10ετία

Hacking

Intercept

Ανάλυση δεδομένων

Web Scraping

Ανωνυμία

Πώς δυο επιτήδειοι δηµιούργησαν µια από τις πιο επιτυχηµένες «υπόγειες» startups της 10ετίας

Το κόλπο γκρόσο

Η χρυσή περίοδος

Οι πρώτοι μπελάδες, τα εντάλματα και η αναπόφευκτη πτώση

Η δυσάρεστη εµπειρία της κας Rodriguez και η αλλαγή στον αλγόριθµο της Google

Η online παραγγελία που κατέληξε σε απειλές και παρενόχληση

Η αρνητική δημοσιότητα ως τρόπος προσέλκυσης πελατών

Η αντίδραση της Google

Τί είναι η ACTA και γιατί πρέπει να µας ανησυχεί;

Τί είναι η ACTA;

Είναι στα αλήθεια εμπορική συμφωνία;

Ποιές κυρώσεις προβλέπει;

Ποιός την υποστηρίζει;

Ποιά είναι τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της;

Ποιά είναι τα βασικά επιχειρήματα εναντίον της ACTA;

Σε τί διαφέρει από το SOPA και το PIPA;

Πώς επηρεάζει τις αναπτυσσόμενες χώρες;

Σε τί φάση βρίσκεται τώρα;

Τί είναι το LOIC και πώς επιτρέπει σε απλούς χρήστες να συµµετέχουν σε επιθέσεις DDoS

Τα προσωποποιηµένα εξώφυλλα του Wired και το τέλος της ιδιωτικότητας

Tί είναι τα Magnet Links και γιατί το Pirate Bay εγκαταλείπει τα Torrents για χάρη τους;

Σε τί διαφέρουν τα Magnet Links από τα Torrents;

Γιατί τα προτιμά το Pirate Bay;

Τα μειονεκτήματα των magnet links και τί αλλάζει για εσάς

Ποιός στέλνει στο Twitter τα περισσότερα αιτήµατα για την απόσυρση «πειρατικών» Tweets;