Editorial: Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Στο «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο», το παραδοσιακό Γαλλικό κεκάκι Μαντλέν γίνεται η αφορμή ώστε ο αφηγητής του Προυστ να βυθιστεί σε ένα ακούσιο ταξίδι αναμνήσεων στην παιδική του ηλικία. Κατά μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση, τα ...παραδοσιακά γλυκά του διαδικτύου, τα cookies, έχουν φτιαχτεί για να εκτελούν παρόμοια αποστολή: να κάνουν τις ιστοσελίδες που επισκεπτόμαστε να μας θυμούνται, ώστε να μη χρειάζεται να μας συμπεριφέρονται σαν να μας βλέπουν για πρώτη φορά. 

Τί γίνεται όμως στην αντίθετη περίπτωση - όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που θέλουμε να ανατρέξουμε στο παρελθόν των υπηρεσιών που χρησιμοποιούμε καθημερινά;.

Το πρώτο τεύχος του “Freeweird e-zine” είχε επετειακό χαρακτήρα, αφού κυκλοφόρησε με αφορμή την συμπλήρωση 4 χρόνων λειτουργίας του Freeweird. Ένα μήνα μετά, το δεύτερο τεύχος εξακολουθεί να διατηρεί έναν νοσταλγικό χαρακτήρα, αφού η κεντρική θεματική γύρω από την οποία οργανώνεται το περιεχόμενό του αφορά το παρελθόν του διαδικτύου. 

Μπορεί σε απόλυτους αριθμούς η χρονική περίοδος με την οποία καταπιάνονται τα άρθρα που θα διαβάσετε να μην είναι πολύ μακρινή, στον κόσμο του διαδικτύου, όμως, μιλάμε για ολόκληρη ιστορία και γενιές εξελίξεων που η κάθε μια τους επηρέασε τις υπόλοιπες. 

Έτσι, στο δεύτερο αυτό τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού του Freeweird θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε 10 ιστοχώρους που ο καθένας με τον τρόπο του βοήθησε στο να διαμορφωθεί το διαδίκτυο όπως το ξέρουμε σήμερα, να μάθετε πώς πήραν τα ονόματά τους οι γνωστοί μας browsers και να διαβάσετε για την άνοδο και την απότομη πτώση των πρώτων κοινωνικών δικτύων. 

Επίσης, θα γνωρίσετε δυο ενδιαφέρουσες υπηρεσίες που η κάθε μια θα σας ταξιδέψει με τον τρόπο της πίσω στο χρόνο, θα μάθετε πως ξεκίνησε το περίφημο #ff στο Twitter και θα καταλάβετε πως τα Cinemagraphs, που τόσο πολύ έγιναν της μόδας πριν από κάποιους μήνες, έχουν ιστορία που πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω, αφού στην πράξη δεν είναι τίποτα άλλο από απλά (και «πανάρχαια») κινούμενα GIF. 

Τέλος, θα ρίξετε μια ματιά σε κάποια από τα designs του Firefox που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στο κοινό και θα δείτε την Microsoft να αποχαιρετά επιτέλους τον πολύ σκληρό για να πεθάνει Internet Explorer 6. 

Γιώργος Σαρηγιαννίδης

10 websites που άλλαξαν τον κόσμο 

Το Digital Archaeology είναι μια έκθεση που αναλαμβάνει να διασώσει και να επιδείξει σημαντικά ευρήματα από το παρελθόν του παγκοσμίου ιστού, που μπορεί να είναι μόλις 20 ετών, οι ρυθμοί, ωστόσο, με τους οποίους εξελίσσεται είναι τέτοιοι που ήδη έχει αλλάξει τις ζωές μας πολλές φορές και με διάφορους τρόπους. Στα πλαίσια της έκθεσης, το Story Worldwide παρουσίασε τους «10 ιστοχώρους που άλλαξαν τον κόσμο», στα αυθεντικά, μάλιστα, μηχανήματα, στα οποία χρησιμοποιούνταν στον καιρό τους. Κι αν πιστεύετε πως μπορείτε να μαντέψετε έστω και ένα από αυτά, το πιθανότερο είναι πως κάνετε λάθος…

#1. Τhe Project (1991)

Σε μια λίστα με τα websites που άλλαξαν τον κόσμο, στην πρώτη θέση δεν θα μπορούσε παρά να βρίσκεται το πρώτο website. Πρόκειται για το The Project, που δημοσιεύτηκε από τον ίδιο τον Tim Berners-Lee, δημιουργό του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web), στο CERN το 1991. Σκοπός του ήταν να μοιράζεται έγγραφα με άλλους προσωπικούς υπολογιστές μέσω του διαδικτύου που, για όσους τα μπερδεύουν, προϋπήρχε εδώ και δεκαετίες του Παγκόσμιου Ιστού.

Το The Project χτίστηκε σε – τί άλλο – HTML 1.0 και για την δημοσίευσή του χρειάστηκε να δημιουργηθεί από τον Berners-Lee και ένας browser που ονομάστηκε “World Wide Web”. Το όνομα αυτό αργότερα άλλαξε σε “Nexus” όταν ο δημιουργός του συνειδητοποίησε πως το “Wolrd Wide Web” ήταν πολύ περισσότερα πράγματα από ένας απλός browser.

Αξίζει να σημειωθεί πως στα πλαίσια της έκθεσης το The Project παρουσιάστηκε στην παλαιότερη σωζόμενη έκδοσή του και σε ένα Next Cube, το μηχάνημα που χρησιμοποίησε ο Berners-Lee για την ανάπτυξη της εφαρμογής.

#2. Antirom (1994)

Το Antirom ήταν μια πρωτοβουλία που σχηματίστηκε στο Λονδίνο το 1994 σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στα πεζά και ανέμπνευστα μέχρι τότε περιβάλλοντα χρήσης. 

Έχοντας ως όραμα να εξερευνήσουν την διαδραστικότητα του διαδικτύου ως ένα ξεχωριστό μέσο από μόνο του και όχι ως έναν απλό διαμεσολαβητή ανάμεσα στον χρήστη και το περιεχόμενο, το Antirom άλλαξε τα δεδομένα στον χώρο του διαδραστικού design και συνέβαλε στο να αναδυθεί αργότερα το φαινόμενο του meme. Ο ιστοχώρος δημιουργήθηκε σε Director 5.

#3. The Blue Dot (1995) 

Ο λόγος για τον οποίο το Blue Dot βρίσκεται στην σχετική λίστα είναι μια …κινούμενη μπλε τελεία. Κι αν αναρωτιέστε γιατί, η απάντηση είναι ότι αποτέλεσε την πρώτη ιστοσελίδα που εμφάνισε κάποιου είδους κινούμενα γραφικά, αξιοποιώντας την σχετική δυνατότητα του αείμνηστου Netscape Navigator 1.1.

Για την δημιουργία του χρησιμοποιήθηκαν HTML 2.0, Director 5 (Shockwave) και Real Audio.

#4. Word.com (1995)

Ένα από τα πρώτα ηλεκτρονικά περιοδικά, το Word.com άσκησε μεγάλη επιρροή στην εποχή του, αποτελώντας μια πλήρη πολυμεσική εμπειρία που ενσωμάτωνε παιχνίδια, ήχο και chat. 

Η σημασία του Word.com έγκειται στο ότι όχι μόνο επαναπροσδιόρισε τα εκδοτικά μοντέλα, αλλά και έδωσε μεγάλη ώθηση στην βιομηχανία των παιχνιδιών.

Όπως και στο Βlue Dot έτσι κι εδώ, για την δημιουργία του χρησιμοποιήθηκαν HTML 2.0, Director 5 (Shockwave) και Real Audio.

#5. Noodle Box (1997)

Το Noodle Box ήταν μια σειρά από διαδραστικά πειράματα που είχαν τον χαρακτήρα παιχνιδιού. 

Η πρωτοτυπία του βρισκόταν στο ότι αντί να χρησιμοποιήσει το Shockwave για να δημιουργήσει μεμονωμένα διαδραστικά σημεία μέσα στην ιστοσελίδα, έστησε έναν ολόκληρο ιστοχώρο με την αποκλειστική χρήση του Director.

Με τον τρόπο αυτό μπορούσε να προσφέρει μια πλήρως διαδραστική εμπειρία σε μια εποχή που οι ιστοσελίδες θύμιζαν περισσότερο στατικά έντυπα παρά οντότητες με τις οποίες μπορούσες να αλληλεπιδράσεις.

#6. Head-Space (1997)

Το Head-Space υπήρξε ένας δωρεάν χώρος συλλογικής δημιουργίας για πολλά διαφορετικά διαδραστικά έργα και από κάποιες απόψεις έχει θεωρηθεί ως ένας πρόγονος του YouTube. Για την δημιουργία του χρησιμοποιήθηκαν Director και ΗTML3.

#7. Modern Living (1998)

Το Modern Living ήταν ο ιστοχώρος στον οποίο ο Ολλανδός Han Hoogerbrugge ξεκίνησε ήδη από το 1996 να δημοσιεύει τα comics του. 

Το 1998 οι δημιουργίες του πήραν τη μορφή κινούμενων GIF που παίζουν σε λούπα (σκεφτείτε κάτι αντίστοιχο με τα cinemagraphs, αλλά στο πιο πρωτόγονο) και αργότερα μεταφέρθηκαν σε Flash, γεγονός που έδωσε στην τέχνη του ένα διαδραστικό στοιχείο.

#8. PS2 Pray Station 2 (2000)

Το Pray Station ήταν ένας χώρος όπου ο designer Joshua Davis επεδείκνυε τις δημιουργίες του, χρησιμοποιώντας το Macromedia Flash με τρόπο πρωτοποριακό για την εποχή του.  Επίσης, ήταν ένας από τους πρώτους ιστοχώρους που προσέφερε δωρεάν τα αρχεία του και γνώρισε γρήγορα τεράστια επιτυχία. 

Δημιουργήθηκε σε Flash 4.

#9. Requiem for a Dream (2000)

Ναι, σωστά υποθέσατε – είναι ο ιστοχώρος της πασίγνωστης ταινίας του Αρνόφσκι «Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο». Τί έκανε ώστε να αξίζει θέση στη λίστα; Ήταν η πρώτη φορά που ο ιστοχώρος μιας ταινίας ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό τρέιλερ. 

Για την ακρίβεια, ήταν από μόνος του μια μικρή, ξεχωριστή καλλιτεχνική δημιουργία που εξερευνούσε θέματα παρόμοια με αυτά της ταινίας, αυτή τη φορά όμως ιδωμένα από την σκοπιά του διαδικτυακού χρήστη. Και καθώς ο επισκέπτης πλοηγείται όλο και περισσότερο σε ένα δυσλειτουργικό website, αυτό σταδιακά χειροτερεύει, ώσπου στο τέλος καταρρέει.

Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να το περιγράψουμε παραπάνω, όμως. Το website, που δημιουργήθηκε εξ’ ολοκλήρου σε Flash 4.0, είναι ακόμη online και μπορείτε να το επισκεφθείτε από τον υπολογιστή σας στη διεύθυνση requiemforadream.com.

#10. Subservient Chicken (2004)

Το Subservient Chicken ήταν ένα διαδραστικό βίντεο που δημιουργήθηκε για λογαριασμό της γνωστής εταιρείας Burger King και επέτρεπε στον χρήστη να ελέγξει τις κινήσεις ενός κοτόπουλου. Για παράδειγμα, εάν του γράφατε “jump”, το κοτόπουλο θα άρχιζε να πηδάει, στο “run” να τρέχει κ.ο.κ. Κι επειδή μια έκδοσή του έχει διατηρηθεί online, μπορείτε να το δοκιμάσετε ακόμα και τώρα.

Κι αν σήμερα σας φαίνεται μάλλον αφελές, σκεφτείτε πως μέσα στις πρώτες 48 ώρες λειτουργίας του το Subservient Chicken σημείωσε 25 εκατομμύρια επισκέψεις, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας εποχής για το μάρκετινγκ, που πλέον στρεφόταν για τα καλά στο διαδίκτυο, ένα χρόνο μάλιστα πριν να εμφανιστεί το YouTube και 6 ολόκληρα χρόνια πριν ξαναδούμε κάτι παρόμοιο με την αρκούδα της Tipp-Ex. 

Από πού πήραν τα ονόματα τους οι Web Browsers;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο που διαβάστηκε αρκετά τις πρώτες μέρες του 2012 ήταν αυτό το Martin Beeby, υπαλλήλου της Microsoft, ο οποίος πραγματοποίησε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ονομάτων των δημοφιλέστερων browsers – αυτών που χρησιμοποιούμε σήμερα, αλλά και τους παλιότερους. Αν και σε κάποιες περιπτώσεις καταφεύγει απλώς σε εικασίες, ακόμη κι αυτές είναι ωστόσο ενδιαφέρουσες, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και κάποια από τα σχόλια που έκαναν οι χρήστες του, συμπληρώνοντας κατά κάποιον τρόπο το άρθρο. Ας πάμε να τα δούμε ένα-ένα...

Internet Explorer

Μάλλον το πιο προφανές όνομα που θα μπορούσε να δώσει κανείς σε έναν browser είναι αυτό του Internet Explorer. 

Για όσους δεν τα πάνε και τόσο καλά με τα αγγλικά, σημαίνει «Εξερευνητής του Διαδικτύου» και περιγράφει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το τί ακριβώς κάνει η εφαρμογή. Ειδικά, μάλιστα, οι χρήστες του 1995 σίγουρα το είχαν ανάγκη.

Netscape Navigator

Για πολλούς ο Netscape Navigator ήταν ο πρώτος browser που χρησιμοποίησαν ποτέ. Αποτελεί συνέχεια του Mosaic browser και ο ακριβής λόγος για τον οποίο πήρε το όνομα Navigator δεν έχει γίνει γνωστός επίσημα. Φαίνεται, ωστόσο, πως όπως και με τον Internet Explorer έτσι κι εδώ, οι δημιουργοί του ήθελαν να δώσουν ένα αρκετά περιγραφικό όνομα, που να δίνει στους χρήστες να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται. Και η λέξη “Navigator” («πλοηγός» με την έννοια του θαλασσοπόρου) ανταποκρινόταν σε αυτό τον στόχο με επιτυχία.

Mozilla

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Mozilla είναι ότι το όνομα αποτέλεσε για αρκετό διάστημα την εσωτερική κωδική ονομασία του Netscape Navigator. Η προέλευσή του εντοπίζεται στον συνδυασμό των λέξεων Mosaic και GodZilla (το γνωστό Γιαπωνέζικο τέρας) και εικάζεται ότι δόθηκε γιατί ο Navigator θεωρούταν τότε από τους ανθρώπους της Netscape ως ο «φονιάς του Mosaic».

Firefox

Πολλοί μπορεί να μην το γνωρίζουν, αλλά το πρώτο όνομα του Firefox ήταν Phoenix. Για όσους δεν πρόσεχαν στο σχολείο, ο Φοίνικας ήταν το γνωστό πουλί που αναγεννιόταν από τις στάχτες του και το όνομα ήθελε, μάλλον, να συμβολίσει την αναγέννηση του νέου browser από τις «στάχτες» των προκατόχων του. Προβλήματα πνευματικών δικαιωμάτων, ωστόσο, ανάγκασαν τη Mozilla να αλλάξει το όνομα και να το κάνει Firebird, που ως εικόνα ήταν κοντά σε αυτή του Φοίνικα. Και πάλι, όμως, υπήρξαν θέματα με μια open source εφαρμογή που χρησιμοποιούσε ήδη το όνομα.

Κάπως έτσι καταλήξαμε στον Firefox, που στην πραγματικότητα είναι ένα δεύτερο όνομα για το κόκκινο πάντα και δεν έχει καμία σχέση με το μυθικό πουλί – αλλά ούτε και με αλεπού, όπως ίσως θα φανταζόταν οι περισσότεροι.

Safari

Αν και η λέξη Safari περιέχει την αίσθηση της περιπέτειας που είδαμε στον Explorer και τον Navigator και είναι σύμφωνη με τη λογική της Apple να δίνει στα λειτουργικά της συστήματα ονόματα αιλουροειδών (Panther, Tiger, Snow Leopard, Lion κ.α.), κανείς δεν φαίνεται να είναι σίγουρος για την ακριβή πηγή έμπνευσης.

Η επικρατέστερη θεωρία θέλει το όνομα να προέρχεται από έναν δίσκο των Beach Boys με τίτλο Surfin’ Safari και στηρίζεται από το γεγονός ότι και το blog της Webkit (της μηχανής που χρησιμοποιεί ο Safari) έχει ονομαστεί Surfin’ Safari. 

Opera

Οι άνθρωποι του Opera φρόντισαν να εξηγήσουν οι ίδιοι τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν να δώσουν το συγκεκριμένο όνομα στον browser τους. 

Ο πρώτος έχει να κάνει με το ότι η λέξη «Όπερα» είναι γνωστή και αναγνωρίσιμη στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. 

Ο δεύτερος, επειδή η Όπερα έχει συνδεθεί ως έννοια με την ποιότητα και τις υψηλές προδιαγραφές.

Τέλος, στην εξήγησή τους οι άνθρωποι του Νορβηγικού browser αναφέρουν κι έναν τρίτο λόγο, που λέει απλά ότι «η Όπερα έχει πλάκα».

Chrome

Αν και στα αρχικά στάδια της ανάπτυξης του browser της Google είχε πραγματοποιηθεί ψηφοφορία για την ονομασία που θα επιλεγόταν, τελικά δεν προτιμήθηκε καμία. Αντί για αυτό, λέγεται πως ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήθηκε τελικά το Chrome ήταν επειδή ένας από τους βασικούς designers της ομάδας ήταν οπαδός των γρήγορων αυτοκινήτων. Αν και αρχικά το συγκεκριμένο όνομα είχε δοθεί μόνο εσωτερικά, κατέληξε να χρησιμοποιηθεί και στο τελικό προϊόν, για 3 λόγους:

Είχαν πλέον συνηθίσει το όνομα.

Το είχαν συνδέσει με την ταχύτητα, που ήταν βασικό ατού του browser.

Η φιλοσοφία του browser ήταν εστιασμένη στο περιεχόμενο και προσπαθούσε να διατηρήσει όσο το δυνατό πιο λιτό το περιβάλλον χρήσης. Στην ορολογία των designer η λέξη “chrome” αναφέρεται στα μέρη του browser εκτός της ιστοσελίδας – τις μπάρες, τα tabs και τα κουμπιά. Το βασικό σύνθημα των ανθρώπων της Google ήταν το “Content, not chrome” κάτι που τους οδήγησε στο να θεωρήσουν, τελικά, σωστό το να κρατήσουν τουλάχιστον τη λέξη “Chrome” ως το ίδιο το όνομα του browser.

Konqueror

Αν και ο Beeby δεν αναφέρεται καθόλου σε λιγότερο γνωστούς browsers όπως ο Konqueror, ενδιαφέρον έχει η θεωρία που αναφέρεται από κάποιους χρήστες. 

Σύμφωνα με αυτή, το όνομα αποτελεί αναφορά στους δύο βασικούς ανταγωνιστές του κατά την περίοδο της αρχικής του κυκλοφορίας: 

Πρώτα έρχεται ο «θαλασσοπόρος» (Navigator), μετά ο εξερευνητής (Explorer) και στο τέλος ο κατακτητής (Konqueror). 

Επίσης, το όνομα είναι σύμφωνο με την τακτική του KDE να ονομάζει τα περισσότερα προγράμματά του με λέξεις που αρχίζουν με το γράμμα Κ.

Η άνοδος και η (απότομη) πτώση των πρώτων κοινωνικών δικτύων 

Ο χρόνος στον κόσμο της τεχνολογίας, και ειδικά του internet, κυλάει με άλλους, ταχύτερους ρυθμούς. Τόσο γρήγορους που ήδη έχουμε προλάβει να δούμε την άνοδο και την πτώση εταιρειών και υπηρεσιών που κάποτε ίσως και να σου έδιναν την ψευδαίσθηση πως τίποτα δεν θα μπορούσε να τις κουνήσει από τον θρόνο τους.

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται σε μερικούς, η έννοια της κοινωνικής δικτύωσης υπήρχε και πριν από το Facebook, με ιστοχώρους όπως το MySpace, το Friendster και το LiveJournal να κυριαρχούν. Τί έχουν απογίνει όμως, αλήθεια, σήμερα αυτές οι υπηρεσίες;

Η τυπική απάντηση είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, όμως η μορφή τους δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πρωτογνωρίσαμε. To pingdom.com δημοσίευσε μια σειρά από ενδιαφέροντα γραφήματα που απεικονίζουν με εμφατικό τρόπο την τύχη των τριών κοινωνικών δικτύων.

MySpace

Έχοντας ιδρυθεί το 2003, το MySpace ήταν το πρώτο όνομα στον χώρο της κοινωνικής δικτύωσης, μέχρι που εμφανίστηκε το Facebook και του πήρε σιγά-σιγά όλη τη δόξα. Παρόλα αυτά, αποτελούσε μέχρι πρόσφατα ιδιαίτερα δημοφιλή υπηρεσία, ειδικά στις ΗΠΑ. Στην κορύφωση της επιτυχίας του, κατά την περίοδο 2007 – 2008, το MySpace κοστολογούταν στα 12 δισεκατομμύρια δολάρια για να καταλήξει τελικά τον περασμένο Ιούνιο να πωληθεί έναντι του συγκριτικά ευτελούς ποσού των 35 εκατομμυρίων.

Friendster

Το Friendster ιδρύθηκε το 2002, η επιτυχία του ήταν άμεση και υπήρξε ο ιστοχώρος που ενέπνευσε τους δημιουργούς του MySpace. Από ένα σημείο και μετά ωστόσο έχασε το κοινό του, για να διατηρήσει μια σχετική δημοτικότητα στη νοτιοανατολική Ασία. Τον περασμένο Μάιο το Friendster αποφάσισε να δώσει τέλος στην ύπαρξή του ως κοινωνικό δίκτυο και επανασχεδιάστηκε ώστε να στρέψει όλη του την προσοχή στον χώρο των κοινωνικών παιχνιδιών.

LiveJournal

Έχοντας ιδρυθεί το 1999 ως υπηρεσία blogging με έντονα στοιχεία κοινωνικής δικτύωσης, το LiveJournal είναι ο παλιός της παρέας και ένας από τους πρωτοπόρους του χώρου. Επειδή όμως κανείς δεν παραμένει στην κορυφή για πάντα, η υπηρεσία κατέληξε να εξαγοραστεί κάποια στιγμή από τη ρωσική εταιρεία SUP, να μετακομίσει το 2009 από τις ΗΠΑ στη Ρωσία και πλέον να αποτελεί ανάμνηση για λίγους.

Ασφαλώς, καμία από τις παραπάνω υπηρεσίες δεν έχει τερματίσει τη λειτουργία της, ενώ όλες τους διατηρούν ακόμη εκατομμύρια χρήστες. Η λάμψη τους, ωστόσο, έχει ξεφτίσει για τα καλά και το όνομά τους δεν προκαλεί πλέον κανένα φόβο στους πάλαι ποτέ αντιπάλους τους – ίσως μονάχα μια μελαγχολία στην ιδέα ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει αναπόφευκτα και η δική τους σειρά να αντιμετωπίσουν την ίδια μοίρα.

Όταν το κινούμενο GIF ωρίμασε κι απέκτησε καλλιτεχνικές ανησυχίες

Κάπου στις αρχές του 2011 αρκετά δημοφιλή – και όχι ιδιαίτερα εξοικειωμένα με τους υπολογιστές και το διαδίκτυο – websites είχαν εντυπωσιαστεί από μια «νέα τεχνολογία» που ονομάστηκε Cinemagraph και έδινε ζωή σε απλές φωτογραφίες προσθέτοντας αέναη κίνηση σε λεπτομέρειές τους, χωρίς παρόλα αυτά να τις μετατρέπει σε βίντεο.

Η νέα τεχνολογία δεν ήταν άλλη από το κινούμενο GIF, που ως πρότυπο εμφανίστηκε το 1987 και υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές στις πρώτες ιστοσελίδες της δεκαετίας του 90. Τί άλλαξε όμως και μια κατηγορία εικόνων που μέχρι σήμερα ήταν συνυφασμένη με τον χαβαλέ και το κιτς απέκτησε ξαφνικά καλλιτεχνική αξία; Τεχνικά, τίποτα απολύτως. Πρακτικά, προστέθηκε μπόλικο γούστο και φαντασία.

Υπεύθυνη για τη δημιουργία της τεχνικής του Cinemagraph υπήρξε η φωτογράφος μόδας Jamie Beck, έχοντας τη βοήθεια του web designer Kevin Burg. Όπως εξηγεί η ίδια η Beck, στόχος της τεχνικής τους ήταν να «ξεπαγώσουν» μια ακίνητη φωτογραφία και να αποτυπώσουν την προσωρινή κίνηση εκείνης της στιγμής. Να δημιουργήσουν κάτι που δεν είναι ούτε φωτογραφία ούτε βίντεο, μια στιγμή στο χρόνο που μπορεί να υπάρξει έξω από το κλάσμα του δευτερολέπτου που συλλαμβάνει ο φωτογραφικός φακός.

Αν, δηλαδή, η φωτογραφία φυλακίζει μια στιγμή στο χρόνο, τα cinemagraphs καταφέρνουν και φυλακίζουν μερικές ακόμη. Ίσως εκεί να βρίσκεται η βασική αιτία για την οποία ακόμη και τα cinemagrpaphs με τα πλέον σύγχρονα θέματα εξακολουθούν να αποπνέουν μια αίσθηση μελαγχολίας.

Από την άνοιξη του 2011, οπότε και πρωτοεμφανίστηκαν στο From me to You, το blog των Beck και Burg, μέχρι σήμερα τα cinemagraphs έχουν γίνει δημοφιλέστατα όχι μόνο στον κόσμο των φωτογράφων μόδας αλλά και γενικότερα στο διαδίκτυο. Για παράδειγμα, το If We Don’t, Remember Me, είναι ακόμη ένα blog όπου συγκεντρώνει αντίστοιχες εικόνες, με την ιδιαιτερότητα όμως ότι εδώ τα θέματα προέρχονται αποκλειστικά από κινηματογραφικές σκηνές.

Ασφαλώς, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις τα cinemagraphs έχουν αρχίσει και αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς, αφού όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που αποφασίζουν να δημιουργήσουν τα δικά τους. Ίσως μάλιστα να μην αργήσει ο καιρός που θα βαρεθούμε να τα βλέπουμε, αφού όπως μας έχει διδάξει η πρόσφατη ιστορία του internet, όταν κάτι γίνεται μόδα η κατάχρησή του είναι αναπόφευκτη.

Όπως και να έχει πάντως, η τεχνική του cinemagraph έδωσε νέα πνοή σε μια παρωχημένη τεχνολογία και είναι η απόδειξη πως όταν υπάρχει φαντασία, οι περιορισμένες δυνατότητες του μέσου δεν μπορούν να εμποδίσουν το ποιοτικό αποτέλεσμα.

Πώς ξεκίνησε το #ff (FollowFriday) στο Twitter;

Στις αρχές του 2012, 22 Ευρωπαϊκές χώρες, µεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, υπέγραψαν στο Τόκυο την ACTA (Anti-Counterfeiting Trademark Agreement), µια αµφιλεγόµενη διεθνή συνθήκη που καλύπτει ζητήµατα παραβίασης της πνευµατικής ιδιοκτησίας και όχι µόνο. Τί ακριβώς όµως είναι η ACTA και γιατί θα πρέπει να µας ανησυχεί; Το Βρετανικό Wired δηµιούργησε έναν πλήρη οδηγό που περιγράφει τη συνθήκη και εξηγεί πώς θα µπορούσε να µας επηρεάσει . Βάσει αυτού, ακολουθεί µια λεπτοµερής παρουσίαση στα ελληνικά, για το τί θα πρέπει να γνωρίζετε για την ACTA.

Ένα από τα συχνά ερωτήματα που κάνουν οι νέοι (καμιά φορά και όχι μόνο) χρήστες του Twitter αφορά το περίφημο “#ff και τη σημασία του. Και μπορεί αυτοί που γνωρίζουν ότι σημαίνει “Follow Friday” να είναι πολλοί, λίγοι είναι όμως όσοι ξέρουν πώς και γιατί δημιουργήθηκε... 

Η Παρασκευή δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα αφού, ως τελευταία εργάσιμη της εβδομάδας, δεν είναι λίγοι αυτοί που την προτιμούν ακόμη κι από το ίδιο το Σάββατο. Δεν είναι όμως συνηθισμένη ούτε και για τον κόσμο του Twitter, καθώς έχει καθιερωθεί ως η ημέρα που οι χρήστες εκφράζουν ο ένας στον άλλο την εκτίμησή τους, προτείνοντας ανθρώπους που αξίζει να κάνεις follow.

Πρόκειται για το γνωστό στα περισσότερα μέλη της υπηρεσίας #FF – ή αλλιώς, FollowFriday. Πώς όμως ξεκίνησε το όλο «έθιμο» και κατέληξε η Παρασκευή να γίνει – μεταξύ άλλων – η …επίσημη ημέρα του Twitter;

Η απάντηση είναι αρκετά απλή, αφού όλα ξεκίνησαν από – τί άλλο – ένα Tweet. Το έκανε ο @micah (Micah Baldwin) στις 16 Ιανουαρίου 2009 και έγραφε τα εξής: “I am starting Follow Fridays. Every Friday, suggest a person to follow, and everyone follow him/her. Today its @fancyjeffrey & @w1redone.”.

￼

Η παραπάνω εικόνα προέρχεται από το προσωπικό website του Baldwin, ενώ το ίδιο το Tweet, είναι, φυσικά, ακόμη διαθέσιμο online. Η ανταπόκριση στην πρόταση του Baldwin ήταν άμεση, με την πρώτη απάντηση να έρχεται από τον @mykloverntine.

￼

Λίγα λεπτά αργότερα δημιουργήθηκε και το hashtag #followfriday και η εξάπλωσή του μέσα στη μέρα ήταν μεγάλη.

Αξίζει να σημειωθεί πως το hashtag #ff δεν δημιουργήθηκε από την αρχή αλλά προτάθηκε αρκετά αργότερα από τον Baldwin, για πρακτικούς, φυσικά, λόγους (ώστε να μένει περισσότερος χώρος στο μήνυμα).

LiveJournal: Κι όμως είναι ακόμα εδώ

Το ξεχασμένο από τους περισσότερους LiveJournal που, έχοντας ιδρυθεί το 1999, αποτελεί έναν από τους πρωτοπόρους στον χώρο τόσο του blogging όσο και της κοινωνικής δικτύωσης, φαίνεται πως ετοιμάζει την μεγάλη του επιστροφή στο κοινό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι στόχοι του για το 2012 περιλαμβάνουν σημαντικότατες αλλαγές για τους λίγους αλλά πιστούς του χρήστες – στους οποίους, για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί πως συγκαταλέγεται και ο συγγραφέας του “Game of Thrones”.

Η ιστορία του LiveJournal ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οπότε και ήταν ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς στον χώρο του blogging και, μάλιστα, ήταν αυτό που έφερε, ουσιαστικά, τα blogs στο ευρύ κοινό.

Από τότε, το LiveJournal πέρασε από πολλές αλλαγές ιδιοκτησίας. Αρχικά, ο δημιουργός του, Brad Fitzpatrick, το πούλησε στην Six Apart (Movable Type) το 2005, η οποία με τη σειρά της το πούλησε, δυο χρόνια αργότερα, στην Ρωσική SUP. Έτσι, από το 2007 το LiveJournal άρχισε να εστιάζει στην ανάπτυξή του στην αγορά της Ρωσίας και της Σιγκαπούρης, όπου ήταν επίσης εξαιρετικά δημοφιλές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η υπηρεσία έπαψε να λειτουργεί στην αγγλόφωνη έκδοσή της, απλά η δημοτικότητά της είχε πέσει δραματικά, με τις νέες δυνάμεις του χώρου (βλ. WordPress και Blogger) να αναλαμβάνουν τα ηνία. Έτσι, αυτή τη στιγμή το αμερικανικό κοινό του LiveJournal περιλαμβάνει πολύ συγκεκριμένες κοινότητες χρηστών, όπως gamers αλλά και συγγραφείς, με το πιο γνωστό όνομα να είναι μάλλον αυτό του George R.R. Martin, συγγραφέα της σειράς βιβλίων “Game of Thrones” που έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή χάρη στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του HBO.

￼

Όσο για τη δημοτικότητά του, το LiveJournal έχει σήμερα στις ΗΠΑ 30 εκατομμύρια επισκέπτες το μήνα και 170 εκατομμύρια σελιδοπροβολές (pageviews), αριθμοί μάλλον μικροί όχι μόνο σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές του αλλά και με την αντίστοιχη κίνηση της υπηρεσίας στο εξωτερικό. 

Ειδικά στη Ρωσία, αποτελεί τη δημοφιλέστερη πλατφόρμα blogging, ενώ στη Σιγκαπούρη έχει 1,2 εκατομμύρια χρήστες που το αξιοποιούν κυρίως για τη δημιουργία “blogshops” – ένα υβρίδιο που συνδυάζει χαρακτηριστικά blog και ηλεκτρονικού εμπορίου. 

Πρόσφατα, μάλιστα, η υπηρεσία πραγματοποίησε πλήρη επανασχεδιασμό που έδινε μεγάλη έμφαση σε χαρακτηριστικά κοινωνικής δικτύωσης, γεγονός που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των συστηματικών χρηστών του.

Σύμφωνα με τους ανθρώπους του LiveJournal, ο σχεδιασμός για το 2012 προβλέπει τη δημιουργία 10 έως 50 νέων ιστοχώρων που θα απευθύνονται σε συγκεκριμένες κοινότητες χρηστών, μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι ιστοχώροι αυτοί θα προσφέρουν στους διαχειριστές τους λεπτομερέστατα στοιχεία χρήσης, που θα είναι πιο αναλυτικά από τα αντίστοιχα του Facebook. 

Επίσης, επισημαίνεται πως οι λογαριασμοί στο LiveJournal δεν χρειάζεται να είναι συνδεδεμένοι με κάποιο πραγματικό όνομα, κάτι που σημαίνει πως θα μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ανωνυμία σε σχέση με τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα.

Από ότι φαίνεται, το ζητούμενο ως προς το μέλλον της υπηρεσίας στην αμερικανική αγορά βρίσκεται στο να προσελκύσει νέους χρήστες παρά να ικανοποιήσει τα γούστα των λίγων αλλά πιστών μελών του. Πρόκειται αναμφίβολα για μεγάλη πρόκληση, με δεδομένο πως το LiveJournal καλείται να σταθεί σε μία άκρως ανταγωνιστική αγορά στη γέννηση της οποίας συνέβαλλε τα μέγιστα, αλλά που η ίδια με τον καιρό το ξεπέρασε για να αναδείξει νέες δυνάμεις.

Μια ματιά στα designs που δεν άντεξαν ως το τέλος

Ο Alex Faaborg, που υπήρξε ο βασικός designer της Mozilla στον Firefox, αποφάσισε να αφήσει την εταιρεία προκειμένου «να δοκιμάσει κάτι νέο στην καριέρα του, σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο». Πριν αποχωρήσει, ωστόσο, θέλησε να μοιραστεί με τους φίλους του δημοφιλούς browser μερικές από τις εικαστικές προτάσεις, ιδέες και πειράματα που δημιουργήθηκαν κατά καιρούς χωρίς ποτέ να καταφέρουν να ενσωματωθούν στον Firefox.

Αν και ο Faaborg είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, υπήρξε ο άνθρωπος που επέβλεψε μερικές από τις σημαντικότερες αισθητικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Firefox. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται η «έξυπνη» μπάρα διευθύνσεων Awesomebar, η μεταφορά των tabs στην κορυφή του browser, η προσθήκη σελίδων στα αγαπημένα με ένα κλικ αλλά και το ανανεωμένο εικονίδιο που έκανε την εμφάνισή του με στον Firefox 3.

Τα σχέδια και τα προσχέδια που παρουσιάζει ο Faaborg στη δημοσίευσή του στο προσωπικό blog που διατηρεί στην Mozilla είναι πολλά. Από αυτά ξεχωρίζουμε το σκοτεινό θέμα που δημιουργήθηκε για την οθόνη της «προσωπικής περιήγησης» (Private browsing mode) του Firefox 3, που ίσως αρέσει σε αρκετούς.

￼

Επίσης, εντύπωση κάνει το εικονίδιο της έκδοσης Nightly, που τελικά απορρίφθηκε γιατί θεωρήθηκε πως θυμίζει μάλλον κόσμο που εκρήγνυται παρά πλανήτη που δημιουργείται, όπως ήταν η πρόθεσή του.

￼

Μερικές ακόμη ενδιαφέρουσες ιδέες που παρέμειναν σε μορφή προσχέδιου ήταν αυτές που αφορούσαν εναλλακτικές μεθόδους πλοήγησης, όπως το Fluffy Pie Menu, ο αναδυόμενος χειρισμός στην προβολή πλήρους οθόνης, η προσπάθεια ενσωμάτωσης του – εγκαταλελειμμένου πια – Ubiquity στην μπάρα διευθύνσεων, αλλά και ένας εναλλακτικός τρόπο προβολής των αγαπημένων.

￼￼

Όπως εξηγεί και ο ίδιος ο Faaborg στο κλείσιμο του άρθρου του, για κάθε ένα από τα σχέδια που παρουσιάζει «υπήρχαν καλοί λόγοι για να μην προχωρήσει ή απλώς να μην προχωρήσει ακόμα». 

Ελπίζει, πάντως, ότι ακόμη κι αν καμία από τις παραπάνω ιδέες δεν καταφέρει να ενσωματωθεί κάποια στιγμή στον Firefox, θα αποτελέσουν, τουλάχιστον, πηγή έμπνευσης για καλύτερες ιδέες στο μέλλον.

Πώς θα ήταν το Facebook, το YouTube και το Google+ το 1997;

Ακούς με αγωνία τον ήχο της dial-up που αγκομαχά να συνδεθεί, ενώ έχεις φροντίσει να δώσεις αυστηρές εντολές στη μάνα σου να μη χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο και κοπεί η γραμμή. Στο STAR ο Μόλντερ και η Σκάλι ψάχνουν εξωγήινους στην πρώτη σαιζόν των X-Files. Όταν με τα πολλά το μόντεμ συνδέεται, ανοίγεις τον Netscape Navigator στα Windows 95 και μπαίνεις επιτέλους στο προφίλ σου στο Facebook. 

Στο Facebook; 

Κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα...

Μπορεί τα 15 χρόνια να μην ακούγονται και τόσα πολλά μπροστά στην αιωνιότητα, στον χώρο του διαδικτύου, όμως, αντιπροσωπεύουν ολόκληρες γενιές εξελίξεων, με πράγματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα τότε να μην υπήρχαν ούτε καν ως αφηρημένες σκέψεις στο μυαλό των δημιουργών τους. 

Το Once Upon είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εγχείρημα που αναλαμβάνει να αναδημιουργήσει τρεις σύγχρονους, δημοφιλέστατους ιστοχώρους – και συγκεκριμένα το Facebook, το YouTube και το Google+ – και να τους προσαρμόσει στα δεδομένα του 1997.

Και αν είστε αρκετά νέοι ώστε να αναρωτιέστε τί σημαίνει 1997 για τον κόσμο του διαδικτύου, προσπαθήστε να φανταστείτε ογκώδεις CRT οθόνες, ιστοσελίδες με tables, σύνδεση dial-up με άθλιες ταχύτητες, τα X-Files να βρίσκονται ακόμη στην 5η σαιζόν (στις ΗΠΑ, γιατί στην Ελλάδα είναι άλλη ιστορία), τον Mark Zuckerberg να έχει μόλις κλείσει τα 13 και, φυσικά, Windows 95 με Netscape Navigator.

Για την ακρίβεια, αυτές ακριβώς τις προδιαγραφές (με εξαίρεση, φυσικά, τα X-Files και τον 13χρονο Zuckerberg) συστήνουν οι δημιουργοί του Once Upon προκειμένου να προσομοιώσετε όσο το δυνατόν καλύτερα τις συνθήκες της εποχής και να έχετε την βέλτιστη (λέμε τώρα) εμπειρία χρήσης. 

Για το λόγο αυτό, όταν επισκεφθείτε το http://1x-upon.com/ θα πρέπει να είσαστε οπλισμένοι με αρκετή υπομονή, μιας και η ταχύτητα φόρτωσης των σελίδων ακολουθεί τα δεδομένα της εποχής. 

Αντίο Internet Explorer 6. Δεν θα λείψεις σε κανένα

Εάν οι web designers μισούν όσο δεν πάει τα Comic Sans, στον κόσμο των web developers το κόκκινο πανί υπήρξε για χρόνια ο Internet Explorer 6. Κάτι οι ιδιοτροπίες του στην υποστήριξη των διαδικτυακών προτύπων και κάτι το γεγονός ότι αποτελεί με διαφορά την μακροβιότερη έκδοση browser στην ιστορία, ο «πολύ σκληρός για να πεθάνει» IE6 ανάγκασε ακόμα και την Microsoft να φτιάξει ειδικό website για να ενθαρρύνει τον κόσμο να τον εγκαταλείψει.

Μπορεί και να μην είναι τελικά το 2012 η χρονιά που θα φέρει το τέλος του κόσμου, αυτό όμως που πιθανότατα θα δούμε στη διάρκειά του είναι το οριστικό και αμετάκλητο τέλος του Internet Explorer 6. 

Ήδη, μάλιστα, στις αρχές του χρόνου ο browser που ταλαιπωρεί τους web developers για πάνω από δέκα χρόνια είδε για πρώτη φορά το μερίδιο αγοράς του στις ΗΠΑ να πέφτει κάτω από το 1%. Κι αυτή που χάρηκε περισσότερο από κάθε άλλον με την είδηση δεν ήταν άλλη από την ίδια τη Microsoft, η οποία αφιέρωσε ολόκληρο άρθρο στο blog της για το γεγονός.

Οι προσπάθειες της εταιρείας να πείσει τους χρήστες να εγκαταλείψουν τον απαρχαιωμένο πλέον browser ήταν ιδιαίτερα εντατικές όλη την προηγούμενη χρονιά, με πιο χαρακτηριστική ίσως κίνηση τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας που καταγράφει τα ποσοστά χρήσης του μέχρι αυτά να πέσουν κάτω από το 1%.

Οι ΗΠΑ, φυσικά, δεν ήταν η πρώτη χώρα που έπιασε τον συγκεκριμένο αριθμό-ορόσημο, αφού είχαν προηγηθεί ήδη οι Αυστρία, Πολωνία, Σουηδία, Δανία, Φινλανδία και Νορβηγία, αποτελεί, ωστόσο, μάλλον την σημαντικότερη από άποψη πλήθους χρηστών.

Επίσης, μαζί με τις ΗΠΑ κάτω από το 1% έπεσαν και οι Τσεχία, Μεξικό, Ουκρανία, Πορτογαλία και οι Φιλιππίνες. Βέβαια, το συνολικό ποσοστό χρήσης του browser παγκοσμίως παραμένει ακόμα κάπου κοντά στο 7%.

Ασφαλώς, η Microsoft πολύ θα ήθελε όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν τον IΕ6 να το κάνουν για χάρη της τελευταίας έκδοσης του Internet Explorer, φαίνεται όμως πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει (τουλάχιστον όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελε η εταιρεία).

Ταξιδέψτε στο χρόνο και βρείτε παλιές εκόσεις ιστοσελίδων με το Wayback Machine

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς έμοιαζε το Google στα τέλη του περασμένου αιώνα ή πώς ήταν το Facebook και το Twitter όταν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά; Μήπως, από την άλλη, ψάχνετε κάποιο παλιό website που δεν υπάρχει πια; Αν η απάντηση σε κάποιο από τα παραπάνω είναι καταφατική, τότε αξίζει να κάνετε μια επίσκεψη στο Wayback Machine, τη χρονομηχανή του διαδικτύου.

Μέρος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού “Internet Archive” που αρχειοθετεί κάθε είδους ψηφιακά εκθέματα, το Wayback Machine είναι μια υπηρεσία που από το 1996 έχει καταγράψει στους καταλόγους του πάνω από 150 εκατομμύρια ιστοσελίδες. Και μη νομίζετε πως το αρχείο περιλαμβάνει μόνο γνωστές, δημοφιλείς σελίδες: με λίγη τύχη μπορεί να βρείτε ακόμη κι ένα μικρό blog ή το προσωπικό σας website.

Ο τρόπος που λειτουργεί το Wayback Machine είναι πολύ απλός, αφού το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πληκτρολογήσετε τη διεύθυνση url της σελίδας στην οποία θέλετε να μεταφερθείτε και να πατήσετε “αναζήτηση”. Για τους πιο απαιτητικούς, υπάρχει και δυνατότητα αναλυτικής αναζήτησης, όπου μπορείτε να ορίσετε διάφορα κριτήρια όπως συγκεκριμένη χρονική περίοδο, συγκεκριμένο τύπο αρχείου κ.α.

Τα αποτελέσματα εμφανίζονται χρονολογικά ανά έτος και μήνα κατά τον οποίο πάρθηκε το εκάστοτε «στιγμιότυπο». Ας σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα εμφανίζονται online περίπου στους 6 μήνες μετά την αρχική καταγραφή τους. Εύλογο είναι ότι πολλές καταχωρήσεις – ιδίως οι παλιότερες – ενδέχεται να μην εμφανίζουν όλα τα στοιχεία μιας σελίδας, καθώς μπορεί να απουσιάζουν φωτογραφίες, αρχεία flash ή άλλα στοιχεία που φιλοξενούνταν σε τρίτους servers. Το κυρίως περιεχόμενο πάντως, σε ό,τι αφορά το κείμενό του τουλάχιστον, κατά κανόνα μένει άθικτο. 

Πριν το δοκιμάσετε μόνοι σας, ρίχτε μια ματιά σε μερικές εικόνες που παρουσιάζουν παλιότερες εκδόσεις γνωστών websites:

Συγκινηθήκατε ε; Πάντως, αν νομίζετε πως οι λόγοι για να επισκεφτείτε το Wayback Machine είναι μόνο ιστορικοί και συναισθηματικοί, ξανασκεφτείτε το: η υπηρεσία αυτή μπορεί να καμιά φορά να αποτελέσει την τελευταία σας διέξοδο στο να βρείτε πληροφορίες που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να είχαν χαθεί.